Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Uitgewerkt

Uitgewerkt

Medewerkerscolumn

“Ik was om half elf ‘s ochtends weer thuis; uitgewerkt”, zei hij. Ik luisterde naar de voormalige bankier uit de Londense City, proefde nog even aan zijn woorden, en slikte toen het vermalen hapje rauwkost door. “Gaat dat altijd zo?” vroeg ik enigszins naïef. “Tja, dit is gebruikelijk, al je accounts zijn al afgesloten, je mag nergens meer aan zitten, je mag geen gegevens meenemen, alleen persoonlijke spullen. Je moet goed begrijpen, in de commerciële wereld verkoop je als bedrijf kennis, daar ben je als organisatie zuinig op. Dat ben jij toch ook, jullie gynaecologen zijn toch ook commercieel?” Het was eigenlijk geen vraag, zelfs geen retorische vraag, gewoon een vragend gestelde vaststelling. “Ja en nee”, antwoordde ik. “Dat is echt weer zo’n Hollands antwoord”, zei hij met volle mond, “het is ja of nee.”

De verloskundige zorg wordt in Nederland geleverd door financieel en zorgtechnisch gescheiden lijnen, zakelijk gezien dus verschillende bedrijven. Desalniettemin is verloskunde bij uitstek een vak waar de kwaliteit van de geleverde zorg afhankelijk is van alle ketenpartners: verloskundige, gynaecoloog, kinderarts, kraamzorg, huisarts, anesthesist en ambulancedienst. Met zoveel partners is het noodzaak dat je heldere afspraken en regels hebt én dat je bereid bent om je kennis met anderen te delen, ook al is de inbreng van de ene partij meer dan die van de andere partij. “Onbegrijpelijk construct als er niet naar rato voor ingebrachte kennis betaald wordt, zo wordt de waarde van de goed geïnformeerde consultant volledig vernietigd”, zei de ex-bankier, “eigenlijk zou de keten één bedrijf moeten zijn, alleen dan werkt het.”

De minister zag een paar jaar geleden al dat samenwerken (letterlijk) van levensbelang is. Ze gaf voor vier jaar subsidie aan verschillende regio’s, ook aan Limburg. Ons aanvalsplan werd door alle ketenpartners omarmd en ze stapten zonder vergoeding te vragen in. “Maar hoe moet het nu straks verder?”, vroeg mij laatst een van de deelnemers tijdens een inspannend overleg, “het is toch niet allemaal voor niets geweest? Vier jaar is veel te kort. Wat we nodig hebben zijn lange termijnoplossingen zodat alle partners weten waar ze aan toe zijn en blijven samenwerken.”

Tja, ketenzorg en zakelijk gescheiden zorglijnen gaan niet makkelijk samen, zelfs niet met idealistische bruggenbouwers die de wereld gratis willen verbeteren. En misschien heeft de bankier daar wel een punt. Het kan alleen als de samenbindende bruggen tussen deze lijnen daadwerkelijk structureel gefinancierd worden, anders zijn we uitgewerkt.

Marc Spaanderman, hoogleraar Verloskunde

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: