Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Dan duwde hij een rolmaat in mijn handen en gingen we oppervlakten berekenen”

“Dan duwde hij een rolmaat in mijn handen en gingen we oppervlakten berekenen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Wilmes * Voornamen: Ronald Antonius Maria Catharina * In het dagelijks leven: hoofd vastgoed * Geboren in: Maastricht * Leeftijd: 54 * Woonplaats: Maastricht * Burgerlijke staat: getrouwd met Karin, vader van Celine (19) en Jerome (16)

TOEN

Bouwer Lego en autootjes: ik weet niet beter dan dat ik er altijd mee speelde. Ik bouwde een heel parcours in de woonkamer, mijn ouders moesten hink-stap-springen. Toen ik op zolder ging slapen, mocht ik het hele deel onder de schuinte van het dak gebruiken voor mijn treinbaan. Ik kon mijn geluk niet op.

Rolmaat We waren een hecht gezin met vijf kinderen; ik ben de oudste. Mijn moeder was een bezig bijtje, altijd in de weer met boodschappen en schoonmaken. Daarnaast werkte ze parttime als docente in het beroepsonderwijs, zelfs toen wij klein waren. Mijn vader was werktuigbouwkundige bij de DSM. Opa, altijd aannemer geweest, werd makelaar. In de vakanties nam hij me mee naar woningen die hij moest taxeren. Dan duwde hij een rolmaat in mijn handen en gingen we oppervlakten berekenen. Daar is, denk ik nu, een basis gelegd. Op de middelbare school twijfelde ik tussen een studie bouwkunde, sociale geografie en ‘iets’ met verkeer – jawel, daar zijn die autootjes weer. Eindhoven en Nijmegen vielen tegen. Het werd de Verkeersacademie in Tilburg: kleinschalig en projectgestuurd onderwijs.

BV’tje Het waren de jaren tachtig. Er was geen baan te krijgen, ik besloot bouwkunde te gaan studeren in Eindhoven. Mijn vader had zoiets van ‘alles leuk en aardig, maar ik heb nog vier kinderen en geen ezeltje schijtgeld’. Daarom heb ik er altijd bij gewerkt. Ik werkte een tijdje voor een BV’tje van een hoogleraar. Ik leerde er advies te geven over omgevingstechnische vraagstukken: hoe gebruiken mensen een gebouw, hoe kun je de productiviteit verbeteren, et cetera.

Scouting Tot mijn 27e zat ik bij de scouting van Sint Pieter, de laatste jaren als leider. Ik vond het geweldig: samenwerken en verantwoordelijkheid nemen. Op mijn vijftiende ging ik naar de World Jamboree in Zweden. Je kon niet zomaar mee, daar heb ik flink mijn best voor moeten doen: oefenen op de verschillende knopen, tenten opzetten, primitief koken, van alles. In Zweden werden we ondergebracht bij gastgezinnen, ik was zeker drie weken van huis. Of ik mijn vrouw bij de scouting heb ontmoet? Nee, haha, maar dat hoor je wel vaak. Ik heb haar leren kennen in een kroeg in Maastricht. Zij studeerde wiskunde in Eindhoven – kun je je voorstellen dat iedereen dacht dat ik om die reden ook naar Eindhoven wilde? Dat was niet zo. Na ons afstuderen ging zij in Heerlen aan het werk en ik in Utrecht. We woonden vijf minuten van het station in Eindhoven.

Succes Ik heb altijd veel en hard gewerkt, op verschillende plekken, onder meer bij een projectontwikkelaarsbureau in Heerlen en later bij Vebego (een internationaal opererend familieconcern, begonnen als schoonmaakbedrijf Hago, red.). Daar stond ik aan de basis van een nieuwe facilitaire tak. Ik werd er algemeen directeur. Het was een gigantisch drukke baan, maar fantastisch. Als er een opdracht langskwam, hapte je toe met alle energie die je in je had. In die zin is succes wel een beetje verslavend. We zaten met de hele club in een positieve flow. Toen onze dochter werd geboren, nam ik bewust ook een deel van de zorg op me. Ik bracht Celine op maandag- en dinsdagochtend naar de opvang, vertrok tot en met donderdag naar Amsterdam en haalde haar donderdagnamiddag weer op. Dat is zo doorgegaan, ook toen Jerome er was. Het heeft wat bekeuringen gekost om ze op tijd bij de opvang weer op te halen.

NU

Spel Ik heb aan de Universiteit Maastricht het spel moeten leren, het spel waarbij heel veel mensen betrokken zijn, waarbij heel veel mensen iets moeten en mogen vinden. Stroperig wil ik het niet noemen. Het is goed, je wilt uitermate zorgvuldig te werk gaan. Het kan heel pijnlijk zijn als je iemand vergeet in een beslissingstraject.

Martin Ik heb Martin (Geurts, voormalig hoofd vastgoed die plotseling overleed op 18 maart 2012, red.) niet gekend. Zijn overlijden, zo heb ik begrepen, sloeg hier in als een bom. Er is een interim-manager geweest en vervolgens kwam ik. In het begin vond ik dit wel spannend. Ik ben vrij vlot na mijn aanstelling kennis gaan maken met zijn weduwe, Tiny, bij het Maastricht University Office. Laatst liep een collega binnen, ‘het is drie jaar geleden’, zei hij. Dat vind ik mooi. Mensen zijn betrokken.

Toekomstbestendig Sinds 1976 heb ik de universiteit zien groeien in de stad en heb altijd respect gehad voor de wijze waarop nieuwe bestemmingen zijn gegeven aan historische panden. Tegelijkertijd kijk ik naar de toekomst en zie ik gigantische projecten als de Kennis-As op ons afkomen. Dat vraagt om vernieuwing. Je moet je afvragen of onze huidige huisvesting – de manier waarop we gebouwen gebruiken en inrichten, bijvoorbeeld één faculteit per gebouw – nog wel toekomstbestendig is. Ik ben van mening dat het multifunctioneler en flexibeler mag en bovenal duurzamer moet.

STRAKS

Vakantie Van de zomer gaan we naar Cuba. Onze dochter en zoon gaan nu nog mee. Ze zijn 19 en 16. Met pa en ma rondrijden met een caravan door Europa vonden ze lange tijd leuk, maar nu niet meer. Vorig jaar waren we met z’n vieren in Zuid-Afrika.

Vastgoed Zie me hier nu zitten met een geweldige baan: de vastgoedportefeuille van de universiteit. Ik vind het razend interessant, zeker gelet op alles wat gaat komen, Tapijn, de campussen in Venlo en in Randwyck. Een fantastische kans om samen met de staf en studenten invulling te geven aan een nieuw elan voor de UM.

Truc Ik ben niet bang voor de toekomst. Binnen Vebego ben ik samen met collega’s een bedrijf begonnen dat facilitaire joint ventures opzette in de gezondheidszorg, een vorm van samenwerking die op een gegeven moment door de fiscus als een belastingtruc werd bestempeld. Tja, daar zaten we, de basis was weg. Maar ik heb nooit gedacht dat ik werkloos zou worden. Ik weet: kijk om je heen, op straat ligt de business.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)