Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Acrobatische capriolen

In de bewegingsvoorstelling Lebensraum (zonder tekst, dus neem je internationale vrienden mee) hebben twee broers voor hun huishoudelijke ongemakken allerlei oplossingen bedacht: via een netwerk van touwtjes verandert de boekenkast in een koelkast en het bed blijkt ook een piano. Toch kunnen de heren in hun leven wel wat vrouwelijk gezelschap gebruiken en besluiten daarom een levensechte pop in huis te nemen. Nog voor ze haar kunnen programmeren als mechanische huisvrouw, komt zij tot leven en zet alles op zijn kop.

Lebensraum won onlangs de VSCD mimeprijs tijdens het Gala van het Nederlandse theater (van de Vereniging van Schouwburgen en Concertgebouwdirecties). En dat is niet zo gek: de voorstelling is vlot, energiek en acrobatisch. Er wordt een wereld geschapen die je van de ene verbazing in de andere doet vallen. Het hoogtepunt is daarbij het moment dat de pop tot leven komt. De manier waarop ze langzaam haar armen en benen strekt en haar eerste passen zet is niet te vergelijken met welke robotdans uit talentshow So You Think You Can Dance? dan ook: de bewegingen van actrice Silke Hundertmark zijn een knappe combinatie van mime, dans en acrobatiek. Wanneer beide broers doorhebben dat hun pop leeft komt het stuk echt op gang. Er verdwijnen ineens mensen in koelkasten of onder bijzettafeltjes of ze springen letterlijk door het behang. Als publiek zit je op het puntje van je stoel – uit bewondering en uit angst dat iemand een been breekt door alle capriolen.

Jakop Ahlbom, die het stuk regisseerde en de rol van één van de broers vertolkt, heeft zich naar eigen zeggen laten inspireren door de stille films van Buster Keaton. Deze films uit de jaren 20 stonden bekend om hun fysieke en humoristische karakter. Sommige scènes in Lebensraum lijken rechtstreeks uit Keatons film The Scarecrow te komen. Dat doet enerzijds een af aan de originaliteit van het stuk, aan de andere kant is het knap: de scènes hebben hun humor behouden.

Er is maar één minpunt. Het stuk blijft achter qua emotionele diepgang. Het is allemaal licht en grappig, maar er mist een schrijnend element. De voorstelling is echter zo knap gemaakt, dat deze ook in Maastricht – terecht – een staande ovatie zal ontvangen.

Marlien van Liempt

 

Lebensraum speelt 18 oktober om 20.30 uur in de AINSI.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)