Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik fladder niet meer zo alle kanten op als vroeger"

"Ik fladder niet meer zo alle kanten op als vroeger"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Mevissen * Voornamen: Fraukje Elisa Francisca * In het dagelijks leven: universitair docent bij arbeids- en sociale psychologie * Geboren in: Utrecht * Leeftijd: 39 * Woonplaats: Eijsden * Burgerlijke staat: single

TOEN

Broers Ik ben opgegroeid als enige meisje tussen drie broers. Als kind vond ik dat maar niks. Toen mijn moeder zwanger was van de jongste, deed ik een gebedje: dat het maar een meisje mag zijn. Nu vind ik het leuk. We lijken in sommige dingen – beroepskeuze, politieke voorkeur – totaal niet op elkaar, maar ik zie ook de overeenkomsten. We zijn druk, hebben harde stemmen, discussiëren graag. Als er onenigheid is knalt het, maar maken we het ook snel weer goed. Humor is heel belangrijk. We plagen elkaar graag. Vroeger waren we om de beurt het mikpunt. Vriendinnetjes die kwamen eten, schrokken soms van de opmerkingen die we maakten. Die snapten niet dat het maar een grapje was.
Groepjes Ik zat op een kleine basisschool met maar veertig leerlingen. De nadruk lag naast onderwijs op muziek. Het was heel intiem en beschermd. De overstap naar de middelbare school was groot. Ik viel buiten de boot, werd gepest. Andere meisjes waren met jongens, kleren en roken bezig, ik helemaal niet. Toen ik doorhad dat je Levi’s jeans moest dragen om erbij te horen, vond ik dat zo’n onzin dat ik het daarom juist niet deed. Ik vond die opmerkingen wel vervelend, maar ik wilde me ook niet aanpassen. Het veranderde in de vierde klas, toen mijn beste vriendin bij ons op school kwam. Het klikte meteen tussen ons en met een paar anderen vormden we ons eigen groepje.
Reizen Ik wilde altijd al de wereld verkennen. Dus na ons eindexamen ben ik met een vriendin een jaar op pad gegaan. Frankrijk, Ierland, Zweden. We gingen steeds voor een paar weken weg en dan weer terug naar Nederland om geld te verdienen voor de volgende trip. De afsluiter was Zimbabwe, waar we bij een verre achternicht van mij logeerden. De cultuurshock was enorm. Het verschil tussen blanke en zwarte mensen was voor mij iets uit een boekje, nu maakte ik het dagelijks mee.
Onderzoek Na mijn studie biomedische wetenschappen in Utrecht, ging ik een jaar naar Spanje om te werken op biologische boerderijen. Daar deed ik het idee op om een fysio- en massagepraktijk te beginnen met een kennis. Ook wilde ik ansichtkaarten verkopen. Ik zag het helemaal zitten. Eenmaal terug in Nederland – om een opleiding tot masseuse te volgen – leek dit me opeens een volslagen belachelijk plan. Ik ging nadenken over wat ik echt wilde. Dat was ontwikkelingswerk, maar daar had ik natuurlijk niet de juiste opleiding voor. Ik probeerde het toch en solliciteerde onder andere bij Oxfam Novib en de Verenigde Naties. Mijn oog viel op de advertentie voor een promotieplek aan de UM bij gezondheidsvoorlichting omdat het onderzoek over hiv/aids ging. Ik zat heel onbevangen bij het sollicitatiegesprek, wist zelf nog niet eens of ik die baan wel wilde, mijn achtergrond matchte niet. Tot mijn verbazing werd ik aangenomen.

 

NU

Details Mijn broer zei eens: ik kan veel, maar niets echt heel goed. Dat herken ik wel. Ik ben ook niet altijd zo van de puntjes op de i zetten. Dat had ik vroeg al met vioolstukken spelen. Als ik het hele stuk een beetje kon spelen, dan vond ik het eigenlijk wel best. Dan wilde ik door naar iets nieuws. Hetzelfde geldt nu bijvoorbeeld voor mijn nieuwe huis. De grote klussen zijn gedaan, maar de details, de afwerking, daar komt het niet van.
Kinderen Veel vriendinnen zagen de toekomst met een partner en kinderen. Als ik aan de toekomst dacht, zag ik vooral mezelf met bijvoorbeeld een leuke baan of een leuk huis. Dat is nog steeds zo, ik vind het okay alleen. Wel ben ik kinderen leuk gaan vinden. Vroeger kon ik echt niets met baby’s, maar toen ik mijn nichtje voor het eerst vast had, hield ik meteen van haar. Volgens mij is die klik wederzijds. Ik hou van spelletjes en kattenkwaad. Dat is mijn luxepositie: ik kan lekker gek met ze doen, daarna ga ik weg en mogen de ouders ze weer opvoeden.
Begeleider Toen ik begon als AIO zag ik dit werk als een basis om in het buitenland met ontwikkelingswerk aan de slag te gaan. Maar door gesprekken met buitenlandse vrienden realiseerde ik me dat dat wereldje erg politiek is. Wil je écht iets veranderen, moet je een hoge post hebben. Ik besefte dat wat ik nu doe veel leuker is dan ik dacht. Ik begeleid aio’s in Afrika, nu iemand in Ghana. Ik ga een keer per jaar daarheen en zij komen een keer terug. Zo help ik mee aan een verandering van binnenuit, ingezet door de mensen zelf.

 

STRAKS

Boerderij Ik heb al veel gedaan van wat ik wilde. Reizen gemaakt, het werk gevonden wat ik leuk vind. Een wens die nog niet in vervulling is gegaan, is een boerderij. Geen serieuze Boer zoekt vrouw-boerderij, maar een stuk land, een paar kippen, een paard.
Plannen Ik ben geen ver vooruit planner, nooit geweest. Ik zou nog wel door willen groeien, bijvoorbeeld universitair hoofddocent worden, maar verder zie ik wel wat op mijn pad komt. Al fladder ik niet meer zo alle kanten op als vroeger. Ik heb altijd op de financiën moeten letten en merk nu dat een vast inkomen erg fijn is. Ik heb meer behoefte aan die stabiliteit.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)