Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Dit gaat even héél veel pijn doen…”

“Dit gaat even héél veel pijn doen…”

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

In een donkere kamer in een ver hoekje van het ziekenhuis, waar de verf van de muren afbladdert en een druppende kraan onheilspellend op de achtergrond klinkt, staat een apparaat ter grootte van een flinke auto. Twee verplegers in grijze uniformen en met een grimmige uitdrukking op hun gezicht rijden een ziekenhuisbed naar binnen. De verwarde patiënt op het bed verzet zich uit alle macht tegen de leren riemen waarmee hij vastgegespt is. Terwijl één van de verplegers de elektroden vanuit het enorme apparaat op het hoofd van de patiënt aansluit, stopt de ander een houten stokje tussen de tanden van de tegenspartelende man. Vlak voor hij een grote rode hendel aan de muur overhaalt, grijnst de verpleger gemeen: “Dit gaat even héél veel pijn doen…”

Tenminste, dat is het beeld dat veel mensen sinds ‘One flew over the cuckoo’s nest’ lijken te hebben van elektroshocktherapie. In werkelijkheid is de setting niet een afgelegen kelder, maar de uitslaapkamer van het operatiecomplex. Achter een gordijn aan het uiteinde van de kamer help ik bij de voorbereiding van de behandeling van een patiënt.

“Nee, die doen ze altijd om mijn andere been”, verbetert hij me, als ik een band om zijn kuit wil bevestigen. Ik vraag hem hoe vaak hij deze behandeling al heeft gehad. “Dit is de 47e keer”, vertelt hij ontspannen, terwijl ik intussen wat papieren plakkertjes op zijn hoofd en borst bevestig. Een aantal dat niet ongebruikelijk is voor deze behandeling, maar het maakt mij wel duidelijk het groentje vandaag. Andere collega’s sluiten aan bij het bed. “Wilt u bos- of zeelucht?”, grapt één van de anesthesisten als hij een kapje met zuurstof over de mond van de man plaatst. Dan wordt via het infuus een narcosemiddel en spierverslapper gegeven, zodat de man niets meekrijgt van de elektrische shocks die even later worden toegediend. Een tiental minuten later is hij weer wakker, en ligt wat verdwaasd in bed bij te komen van het hele ritueel.

Natuurlijk ondergaat niemand dit soort behandelingen zonder reden of voor zijn lol, maar zo vreselijk als veel mensen het zich voorstellen is het nu ook weer niet. Het contrast tussen het heersende beeld en de werkelijkheid doet me denken aan een citaat van Van Kooten en De Bie: “Er zijn meer volwassenen bang in het licht, dan kinderen in het donker.” Die zijn echt zo gek nog niet.

Anna Verhulst

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)