Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Hier mag je huilen”

“Hier mag je huilen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Pia Harbers (48)

Studieadviseur faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen

Getrouwd met Hugo Paulissen (werkt ook aan UM), samen twee dochters: Sophie (16) en Claire (13)

Woont in Rosmeer, België

De gemiddelde student is lui. Niet aan deze faculteit. Met name ES-studenten zijn gedreven,  enthousiast en redelijk ambitieus. Ze willen eerder te veel, soms meer dan verstandig is: nog een extra blok, in een commissie, een baantje, sport, uitgaan.    Het beste advies dat je ooit zelf kreeg. Ik kreeg dat van mijn moeder: voor je iets koopt, moet je het eerst passen. Die raad is op veel zaken in het leven toepasbaar, ook de studie en de studiekeuze. Wil ik dit echt, past het bij mij, is het niet een maatje te groot of te klein?   De studiedruk aan de UM is veel te hoog. Nee. Als iemand het vwo of een equivalent daarvan met redelijke cijfers haalt en voldoende tijd besteedt aan zelfstudie – 20 tot 25 uur per week – dan kan het onder gewone omstandigheden bijna niet misgaan.    Op mijn schouder is het goed uithuilen. Ja, ik denk het wel. Ik vind het helemaal niet erg als studenten moeten huilen als iets erg tegenvalt of als er akelige dingen gebeuren: ouders die ziek zijn, een broer of zus die overlijdt. Er staan zakdoekjes op tafel, huilen mag hier. Ik houd van dit werk, vind het heerlijk om met mensen te werken.   Ik ontspan door… Te breien. Babytruitjes, die ik aan collega’s geef die net bevallen zijn. Mijn eigen dochters willen mijn gebreide spullen niet meer dragen. En mijn man is veel te lang en breed. Ik brei graag in stilte. Ik houd van de stilte, ik ben enig kind. Als ik alleen thuis ben zet ik geen radio of tv aan en kijk ik zeker niet naar een discussieprogramma. Het is hier de hele dag al druk genoeg.    Ik neem geen blad voor de mond. [Lacht] Klopt. Ik heb een dringende behoefte om mijn mening kenbaar te maken, altijd en overal. Als iets me erg raakt, kan ik nog wel eens doorschieten of in herhaling vallen. Ik heb dat van mijn moeder, die is heel geëmancipeerd en leerde me als kind al: jij bent net zo veel waard als ieder ander, man, vrouw, maakt niet uit.    Waar liggen je roots? Ik heb voorouders uit Tsjechië, met zigeunerbloed. Een speelgoedwoonwagen die ik van mijn oma heb, herinnert daaraan. De Harbers komen uit het Noord- Nederland, zij kwamen naar Limburg om in de mijnen te werken. Maar ik ben een echt Limburgs mädje uit Heerlen. Ik voel me geen Nederlander, en ook geen Belg (ik woon er al 22 jaar), ik ben op de eerste plaats Limburger. Mijn kinderen zijn Vlamingen. Ik vind het heel jammer dat ze geen dialect spreken en de Limburgse cultuur niet echt mee krijgen.   Noem eens een slechte gewoonte. Die heb ik niet. [Ze schatert het uit] Mijn man zou wel willen dat ik wat minder geld besteed aan schoenen. Hij vergelijkt me wel eens met Imelda Marcos. Hoeveel ik er heb? Weet ik niet. [Vandaag draagt ze zwarte knielaarzen met hoge hakken] Ik koop drie tot vier paar per jaar en heb een dure smaak.    Ik heb spijt van … Ik heb eigenlijk nergens spijt van, zelfs niet van een impulsieve schoenenaankoop. [Schatert opnieuw] Ik denk meestal goed na voor ik iets doe.    Grootste verschil tussen Nederlandse en buitenlandse student? Ik vind dat we veel te veel nadruk leggen op verschillen terwijl er zoveel overeenkomsten zijn tussen de studenten. Laten we daar vooral naar kijken. Maar goed: ik merk dat Nederlandse studenten sneller naar externe oorzaken zoeken als er iets misgaat. Het onheil lijkt hen te overkomen. Buitenlanders hebben meer de neiging om eerst bij zichzelf te rade te gaan: wat had ik anders kunnen doen? Met zo’n houding houd je het heft in handen en los je zaken sneller op.    Ik heb een goede band met mijn hond. Ik heb geen hond, ik ben een kattenmens. Ik ben zelfs een beetje bang voor honden, vind ze onbetrouwbaar. Ik had ooit eens een vriendje uit Den Bosch. Op een dag ging ik kennismaken met zijn ouders. Ze hadden een klein hondje en dat beet me in mijn been. Zij lachen. ‘Dat doet die normaal nooit’, zeiden ze. Ik ben er nooit meer geweest. En met dat vriendje ging het snel uit.    Favoriete kledingstuk? Een jurk. Ik draag graag jurken, je bent in een keer klaar. Misschien heb ik nog meer jurken dan schoenen. Ik wil ook graag zeggen aan welk kledingstuk ik de grootste hekel heb: de legging. Staat niemand. Zelfs kinderen niet.    Als je iets mocht veranderen aan jezelf, wat zou dat zijn? O jee. Wat minder kilo’s. En ik zou best wat sportiever willen zijn. De enige sport die ik echt leuk vind en ook goed kan, is skiën. Maar ik heb een paar jaar geleden tijdens een skivakantie mijn knie gebroken en nu ben ik bang.   Als kind wilde ik het klooster in. Nee. [Grinnikt] Misschien als ik moeder overste had mogen zijn. Ik ben katholiek en ga ook wel naar de kerk, niet regelmatig, alleen als ik daar de behoefte toe voel. Maar ik zou geen leven in absolute gehoorzaamheid kunnen doorbrengen. Daar ben ik veel te eigengereid voor.   Grootste verdriet? Het verlies van mijn vader, bijna zeven jaar geleden. [Zijn bidprentje hangt op haar werkkamer] Ik voelde dat het niet goed was en dat het niet meer goed zou komen. Maar hij bleef goede hoop houden. De onzekerheid was verschrikkelijk en daarbij voelde ik me schuldig omdat ik zo’n negatief voorgevoel had, alsof ik hem dood wilde. Uiteindelijk bleek het maagkanker te zijn, een paar maanden later was hij dood. Hij had er vrede mee en is rustig overleden. Hij was een goede vader, we waren leuk samen, heel normaal.   Ik vind mijn leven tot nu toe geslaagd. Ja. Honderd procent. Ik ben heel gelukkig. Ik denk dat je geluk af kunt dwingen, dat het tot op zekere hoogte maakbaar is. Al kun je het natuurlijk heel slecht treffen. Maar dan nog kun je ook daar op verschillende manieren mee omgaan. Mijn grootste vreugde is de geboorte van mijn dochters. De bevalling vond ik helemaal niks, maar als ze dan zo’n klein warm mensje op je leggen. Heerlijk, krijg er nu nog kippenvel van. De liefde voor hen is onvoorwaardelijk, bijna instinctief.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)