Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Gymmen op de gesloten afdeling

Gymmen op de gesloten afdeling

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

De geur in de gymzaal roept herinneringen aan de kleuterschool op. Maar in plaats van een horde stuiterende kleuters in ondergoed, komt hier een lusteloze groep psychiatrische patiënten voor de wekelijkse sessie bewegingstherapie.

De therapeute geeft aanwijzingen voor het opzetten van de verschillende onderdelen. Een springtouw hier, een basketbal daar, een krat met blikken in de hoek en een set badmintonrackets in het midden van de zaal. Er worden koppels gemaakt, en samen met een bleke man van middelbare leeftijd begin ik aan de opdracht om zittend dertig keer een badmintonshuttle over te slaan. Mijn hand-oog-coördinatie is op z’n zachtst gezegd niet geweldig. “Je kan beter bovenhands slaan, denk ik”, suggereert mijn partner voorzichtig. We doen een nieuwe poging en hardop tel ik de keren dat de shuttle heen en weer vliegt zonder de grond te raken. “Laten we iets verder uit elkaar gaan zitten”, stel ik voor als het nog steeds niet lukt om de opdracht te voltooien. Ik sla nog een keer per ongeluk met het racket in mijn eigen gezicht, maar uiteindelijk halen we dan toch echt de dertig. Enthousiast geef ik hem een high-five, en voor het eerst die dag verschijnt er een glimlach op zijn gezicht.

Als we daarna samen overleggen hoe we het best de piramide van blikken kunnen opbouwen, zie ik mijn partner even helemaal niet meer als een psychiatrisch patiënt. In plaats van hulpverlener en zieke, voelt het alsof we gelijkwaardige teamgenoten zijn. En wanneer ik rondkijk in de zaal en iedereen gemoedelijk bezig zie met de opdrachten, is het makkelijk om te vergeten dat dit allemaal mensen zijn die – en met goede reden - opgenomen zijn op een gesloten afdeling.

Als één van de laatsten verlaat ik een half uur later het gymlokaal. De groep patiënten dromt samen voor de deur naar het trappenhuis. Even kan ik al de afwachtende blikken in mijn richting niet plaatsen – tot ik de elektronische paslezer naast de uitgang zie. Ik haal het personeelspasje dat aan mijn broek bungelt langs de lezer en de deur gaat zoemend open. Het verschil tussen mij en deze mensen is misschien toch groter dan ik net even dacht.

Anna Verhulst

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)