Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Komt u alstublieft eventjes héél snel terug!”

“Komt u alstublieft eventjes héél snel terug!”

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het is druk op de gesloten psychiatrische afdeling en zodoende wordt mij gevraagd of ik een patiënt wil begeleiden naar zijn MRI-scan in een ander deel van het ziekenhuis. “Hij kan niks zeggen, maar begrijpt alles hoor”, licht een verpleger toe wanneer ik kennis maak met de man. Vriendelijk glimlachend en zonder verder ook maar een woord te zeggen, schudt de patiënt me de hand. In een gemoedelijke stilte duw ik hem in een rolstoel door de gang naar een nabij gelegen gebouw. Ik zet de man af bij de afdeling radiologie, en terwijl hij de scan ondergaat kijk ik mee op het scherm en klets wat met de medewerkers. Na afloop van het onderzoek loop ik met de patiënt mee naar de kleedruimte. Terwijl hij zijn broek weer aantrekt, wend ik me even af om mijn collega’s gedag te zeggen.

Als ik me weer omdraai, is de man verdwenen. Ik kan mijn ogen niet geloven. In drie grote stappen ben ik bij de deur, maar op de gang is er geen spoor van hem te bekennen. Ik krijg het warm en mijn hartslag schiet omhoog: patiënten die ontsnappen, dat gebeurt toch alleen in films? Verderop in de gang schieten de doemscenario’s door mijn hoofd. Ik zie mezelf al rennend in een wapperende witte jas een patiënt achtervolgen door het ziekenhuis. “Pardon meneer, komt u alstublieft eens eventjes héél snel terug!” – of wat roep je in zo’n geval? Maar tot nu toe is er überhaupt nog geen patiënt om wat dan ook naar te roepen, en dus versnel ik mijn pas terwijl ik koortsachtig om me heen blijf kijken.

Net wanneer ik me probeer te herinneren of ik ooit college heb gehad over “Patiënt kwijt: praktische tips voor de praktijk”, hoor ik vanaf het einde van de gang het geklater van water. Ik zie het bekende bordje boven de openstaande deur en dan valt het kwartje. Hoopvol ga ik op het geluid af. Als ik mijn hoofd om het hoekje steek en de rug van mijn patiënt zie, haal ik opgelucht adem en moet ik mijn best doen om niet hardop te lachen. Iemand moest héél nodig plassen.

Anna Verhulst

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)