Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mijn vader de olifantentrainer

Mijn vader de olifantentrainer

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Mijn vader werkte vroeger, voor hij ging studeren, als olifantentrainer in het circus. Jaren later vertelde hij mij en mijn broertje elke avond voor het slapengaan over zijn belevenissen. Over die keer dat alle olifanten ontsnapt waren en hij ze moest vangen, en die andere keer toen hij onverwachts werd aangevallen en verwond door een scherpe slagtand – hij had het litteken op zijn rug om het te bewijzen. De voornaamste reden dat mijn broertje en ik deze verhalen jarenlang bleven geloven, was de bijrol van een goede vriend. Deze vriend, bezwoer mijn vader ons, had als apenverzorger gewerkt in dat zelfde circus. Het feit dat de beste man een woeste haardos en een baard tot op zijn borst had – en daardoor zelf wel wat gelijkenis vertoonde met een aap - maakte dat wij als kleuters het verhaal van mijn vader onmogelijk meer in twijfel konden trekken.

Nu, ruim achttien jaar later en na een uitgebreid coschap psychiatrie, roepen deze jeugdherinneringen opeens andere associaties op. Het type baard van de vriend heb ik inmiddels door een psychiater wel eens als ‘schizotypisch’ bestempeld horen worden. De kranten en boeken die in zijn huis tot aan het plafond lagen opgestapeld vond ik als kind machtig interessant (wij hadden zelf immers gewoon een saaie boekenkast), maar zou ik met de kennis van nu ook weten te plaatsen binnen een psychiatrisch beeld.

Ook andere coschappen van de afgelopen twee jaar hebben zo hun sporen achtergelaten. Bij een hinkende voorbijganger op straat kijk ik meteen of het de enkel, knie of de heup is die de boosdoener is. Gele ogen doen mij vrezen voor iemands lever. En niemand kijkt mij scheel aan zonder dat ik al heb bepaald welke oogspier de boosdoener is.

Als dokter in spe leer je patronen herkennen om er netjes etiketjes met een diagnose op te kunnen plakken. Maar af en toe zou ik toch zo graag weer die 6-jarige zijn, die met een onbevangen blik de wereld inkeek en wier vader gewoon als olifantentrainer in het circus werkte.

Anna Verhulst

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2015-06-04: Loes
Hahaha, mooi verhaal.
Mooie herinneringen.
En wat dat " etiketjes plakken" van tegenwoordig betreft, daar gaat ook weleens, jammer genoeg, het een en ander bij mis.
Loes


Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)