Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ode aan ouders

Ode aan ouders

Medewerkerscolumn

Ik snap niet hoe ze het doen: mijn collega’s met jonge kinderen. Zijn het geen superhelden? Wat zij allemaal op één dag geregeld krijgen. Hebben ze een aansluiting op een bron waar extra tijd uit stroomt? Hebben ze van Henry Ford zelf onderwijs gehad over efficiëntie? Groot respect verdienen ze, ouders die een wetenschappelijke carrière combineren met jong grut. En niet alleen de jonge moeders, maar ook de jonge vaders. De laatsten worden meestal vergeten in de discussie. Jonge vaders hebben dezelfde huishoudelijke verantwoordelijkheden als jonge moeders. Ook zij doen boodschappen, de was, koken, laten de hond uit, halen de kinderen op, brengen ze weg, geven ze eten, doen ze in bad en in bed. Een beetje voorlezen nog en dan pas hebben ze eindelijk tijd voor zichzelf, hun vrouw of hun vrienden. Of voor hun onderzoeksvoorstel en publicatie die nog af moeten. Of de les die ze nog moeten voorbereiden… Net als hun vrouwelijke lotgenoten.

Als je “moeder carrière wetenschap” googlet komen er tig artikelen uit over de anno 2015 nog steeds betwiste combinatie van beide rollen. Bij de zoekwoorden “vader carrière wetenschap” verschijnen vooral de namen van vaders van beroemde wetenschappers: de vader van wis-, natuur-, en sterrenkundige Christiaan Huygens: Constantijn Huygens; de vader van de Amerikaanse Radio uitvinder Lee De Forest: Henry Swift De Forest; de vader van de Britse chemica Rosalind Elsie Franklin: bankier Ellis Franklin. Blijkbaar hebben ze elk op hun eigen manier een belangrijke rol gespeeld bij het tot bloei komen van het talent van hun dochter of zoon. Ze werden door hun vader ondersteund of, in het geval van Rosalind: ze moest er tegen opboksen om te kunnen doen wat ze het liefste wilde, wat haar waarschijnlijk sterker maakte in haar ambities. Haar werk leidde tot de ontdekking van de DNA structuur. Dankzij haar snappen we meer over hoe onze kinderen worden zoals ze worden. Afgezien van de liefde, aandacht, en de kennis van de ouders die natuurlijk ook het nodige aan de ontwikkeling van het kroost toevoegt.

De vaderschap-carrière-combi van jonge wetenschappers mag wel wat meer aandacht krijgen. Zij zijn ambitieus in hun werk, snappen het belang van goed vaderschap, ze zijn geëmancipeerd en huishoudelijk bedreven. En we willen natuurlijk niet dat zij dadelijk – net als hun vrouwelijke collega’s al eeuwen doen – ook tegen een glazen plafond aan beginnen te lopen. Ook zij zijn superhelden! Daarom: ode aan de ouders!

Carijn Beumer, universitair docent ICIS

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: