Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"In ons grote gezin moest ik altijd een beetje knokken om op te vallen"

 "In ons grote gezin moest ik altijd een beetje knokken om op te vallen"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Jansen * Voornamen: Maria * Leeftijd 59 jaar * In het dagelijks leven: bijzonder hoogleraar populatiegericht gezondheidsbeleid (vanuit de GGD) * Geboren in: Druten * Woonplaats: Eijsden * Burgerlijke staat: getrouwd met Martien, samen drie kinderen: Wouter (27) en tweeling Désirée en Sophie (25)

TOEN
Traditioneel Ik ben opgegroeid op een boerderij, een gemend bedrijf met varkens, kippen, aardappels, kersen. Ik was een van de twaalf kinderen. Een groot, rooms gezin waarin je niet steeds in de gaten werd gehouden en als kind je eigen gang kon gaan. De keerzijde was dat je uitdrukkelijk om de aandacht van je ouders moest vragen. Ik was de middelste en heb altijd een beetje moeten knokken om op te vallen. Vooral bij m’n vader, die nogal traditioneel was ingesteld. Met zijn dochters zou het wel loslopen maar de jongens moesten goed terechtkomen, goeie baan, stevig inkomen.
Verdronken Van de twaalf kinderen zijn er nog tien in leven. Een broertje is een paar uur na de geboorte overleden en een zusje is op haar vijftiende verdronken in een Maas-arm bij Zaltbommel. Het was verboden om daar te zwemmen, maar ze is toch met vriendinnen het water in gegaan. Het gebeurde op 2 mei, het water was ijskoud en je hebt er verraderlijke draaikolken. Ik weet nog goed dat ineens de pastoor om 17.00 uur voor de deur stond. Wat ik ook nooit zal vergeten, is de witte kerkdienst, speciaal voor overleden kinderen. Alles was wit, de kist, de kleden, de baar, de vele kaarsen. Ik was toen elf en vond het zeer indrukwekkend. Het gaf ook hoop, geloof dat alles goed kwam. Mijn ouders hadden veel verdriet, ook nog lang daarna. Zelf ben ik op feesten en droevige momenten blij met ons grote gezin. We zoeken veel steun bij elkaar.
Sociaal zwakkeren Ik was de enige die ging studeren. M’n oudste zus wilde dat ook, maar mocht niet. Ze moest geld in het laatje brengen. Zo ging dat. Ik koos voor humane voeding aan de universiteit in Wageningen. Nee, ik ben daar in het gezin nooit mee geplaagd, was niet het “professortje” of zoiets. Iedereen deed zijn ding, klaar. Op mijn oratiefeest waren ze er allemaal, zelfs mijn moeder van 90. Sterke vrouw. Ik deed humane voeding omdat het raakte aan biologie, gezondheid en ontwikkelingsproblematiek. Ik heb na m’n afstuderen drie maanden voedingslessen gegeven in Ghana. Ik neem het altijd op voor de sociaal zwakkeren. Ook als het gaat om gezondheid in Limburg, mijn aandacht gaat dan in de eerste plaats naar de Oostelijke Mijnstreek. Daar kun je echt iets voor betekenen. Ook bij de GGD hield ik me bezig met HIV-patiënten, drugsgebruikers en de homo-bi-seksuele groep.


NU
Fietsen Ik ben een buitenmens, kan niet stilzitten. Bewegen en sporten horen voor mij bij het leven. Ik ben al dertig jaar lid van UM-sport en ren sommige studenten eruit bij de conditietraining. Ik fiets ook veel. Ik heb de Alpe d’Huez gedaan, de Mont Ventoux, de Galibier en pas geleden de Fietselfstedentocht, 235 kilometer op één dag. Fietsen is als mindfulness, het maakt mijn hoofd leeg. Soms kan ik moeilijk mijn gedachten loslaten. Ik slaap dan niet lekker en blijf aan duizend dingen denken.
Nieuws We zijn in januari verhuisd naar Eijsden, na 33 jaar in het Maastrichtse Belfort, twee onder één kap. We kijken nu uit op de Maas. Ik wilde een wat natuurlijkere omgeving. Het markeert bovendien een nieuwe levensfase, nu de kinderen allemaal het huis uit zijn. Mijn man is behoudender maar ik zoek zelfs steeds naar iets nieuws. Ja, ik ben enigszins rusteloos. Ik herken dat bij mijn moeder. Ook in mijn werk zoek ik, zo ongeveer om de vijf jaar, naar nieuwe uitdagingen. Op zeker moment kon ik programmaleider worden bij de Academische Werkplaats, maar dan moest ik wel promoveren. Ik weet het nog, fietsend op de Col d’Allevard in Frankrijk hakte ik de knoop door. Op mijn 48e ben ik begonnen. Als een autodidact-promovendus had ik alles zelf bedacht, de probleemstelling, het theoretische raamwerk. Het koste me vele weekenden en avonden, maar twee jaar later, op m’n 50e was ik klaar.
Participatiesamenleving Als wetenschapper maak ik me nu zorgen over de afbouw van de verzorgingsstaat en de snelle invoering van de participatiesamenleving. Ik ben huiverig over het lot van de zwakkeren, vooral de jongeren met beperkingen, die terug moeten vallen op hun ouders en daardoor minder ontplooiingskansen krijgen. Ook ouderen lopen het risico om te verpieteren. Mijn moeder woont in Druten. Ik heb het geluk dat ik veel broers en zussen heb, ik had zelf niet elke dag naar Druten kunnen rijden.


STRAKS
Zuid-Afrika Ik heb altijd gezegd dat ik rond mijn pensioen nog een tijd in het buitenland ga werken. Ik heb dat al vaker gedaan, in Sri Lanka, India, Mozambique. Ik ben gecharmeerd van Zuid-Afrika. Het land staat voor de grote overgang van een blank naar een gebalanceerder, gemengd regime. Ondertussen is de ongelijkheid groot. Je wilt niet weten wat er zich in de sloppen afspeelt. Daar heb ik zelf niets te zoeken. Ik wil in het onderwijs iets doen, mensen opleiden. Onderwijs is toch echt de basis van de persoonlijke ontwikkeling van mensen.
Dood Ik ben niet bang voor de dood. Mijn vader stierf in 2005. Op zijn sterfbed zei-ie: “Treur niet. Ik heb een prachtig leven gehad. Ik sterf als een blij mens.” Zelf heb ik ook mijn kansen gegrepen en eruit gehaald wat erin zat. Ik ben wel bang om dement te worden, al zit het gelukkig niet in de familie. Dat lijkt me vreselijk, om willoos te eindigen. Je wilt toch invloed op je leven. Een lichamelijke ziekte, zelfs kanker, vind ik minder erg, daar kun je je doorheen knokken. Ik ben altijd optimistisch en zou tot het gaatje gaan.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)