Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het gevoel dat je constant in de weg loopt

Het gevoel dat je constant in de weg loopt

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik sta ergens aan een bar en hoor achter me de naam van een voor mij heel bekend ziekenhuis vallen. Flarden van het gesprek dringen door: “Met mijn vader… bij de uroloog… zakelijk…nog geen zeven minuten… zo weer buiten!”, sputtert een enigszins geagiteerde vrouwenstem. Een zwaardere mannenstem spreekt wat sussende woorden. Ik glimlach. Hoewel ik de verontwaardiging van de vrouw echt wel kan begrijpen, is het een herkenbare situatie uit een regulier spreekuur van een drukbezette specialist.

Ik bestel een spa rood en wil net weglopen, als de vrouw haar stem verheft. “En toen, de laatste keer, was er een coassistent bij!” Tot mijn verbazing worden de woorden niet – zoals ik inmiddels gewend ben als het over coassistenten gaat – met zuchten en steunen uitgesproken. De gebruikelijke ergernis over een coassistent die in de weg liep, een stomme vraag stelde of iets niet wist, blijft deze keer uit. En dus glimlach ik maar even lief naar de barman, blijf staan waar ik sta en spits mijn oren.

“Het was opeens een compleet andere man! Vriendelijk en geïnteresseerd, legde van alles uit - we hebben daar bijna een uur gezeten!”, gaat de vrouwenstem verder. De man bromt waarderend.

Als coassistent heb je, ook als je ontzettend je best doet en je de benen uit het lijf rent, toch vaak het gevoel dat je constant in de weg loopt. Voor artsen, omdat je nog flink wat begeleiding en supervisie nodig hebt bij je werkzaamheden. Maar ook voor patiënten, omdat je langzamer werkt dan een arts, vaker dingen moet opzoeken en soms iets belangrijks vergeet te vragen. Het maakt dat je je als dokter in spe af en toe bijna voor je aanwezigheid wilt excuseren – al kan je er als coassistent ook weinig aan doen dat je de kneepjes van het vak nou eenmaal ergens moet leren.

En dat maakt juist het verhaal van deze vrouw bijzonder. Een arts die het blijkbaar ontzettend leuk vindt en uitgebreid de tijd neemt om zijn coassistent te onderwijzen. Een patiënt – of toch in ieder geval zijn dochter – die deze extra aandacht van de dokter enorm op prijs stelt. Misschien, peins ik terwijl ik langs de tafel van de vrouw en haar man loop, is er zo van de aanwezigheid van elke coassistent wel een win-win situatie te maken.

Anna Verhulst

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)