Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Hockey is mijn uitlaatklep, op het veld vergeet ik alles om me heen”

“Hockey is mijn uitlaatklep, op het veld vergeet ik alles om me heen”

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Lelkens * Voornaam: Pascal * Leeftijd 23 jaar * In het dagelijks leven: masterstudent International Business Finance en studentvertegenwoordiger in faculteitsbestuur School of Business and Economics * Geboren in: Heerlen * Woonplaats: Maastricht * Burgerlijke staat: single

 

TOEN

Zorgzaam Ik kom uit een rustig, warm gezin. Mijn ouders zijn zorgzaam, en soms een beetje overbezorgd. Vooral mijn moeder. Als ik vroeger uitging, dacht ze altijd dat er van alles kon gebeuren. Ben voorzichtig, kreeg ik te horen. Nou weet je het nooit in Heerlen, het was in de jaren negentig de crimineelste stad van Nederland. Ze vertrouwde mij, maar wat als een dronken gek achter het stuur zou gaan zitten en ik daar net in de buurt was.
Hockey Ik zat als puber in het Limburgs jeugdteam en droomde van het Nederlands elftal. Ik trainde bijna dagelijks, speelde op mijn vijftiende al in de Heren 1 van HCC Heerlen. Drie jaar later kreeg ik een ernstige liesblessure die me twee jaar langs de kant hield. Weg droom. Maar stoppen was geen optie. Hockey is mijn uitlaatklep, op het veld vergeet ik alles om me heen. Maar ook de kameraadschap en het snelle spel; ik wil niet zonder en speel nu in de Heren 2 van Maastricht.
Ongeluk Op mijn tiende liep ik in volle vaart tegen de zijkant van een bank naast het trainingsveld. Een van de buizen boorde zich in mijn been. Toen ik het been terugtrok, sorry ik kan het niet mooier vertellen, zag ik de spieren en het bindweefsel zitten. Ik schrok me rot en kon uiteindelijk met 24 hechtingen naar huis. Dit voorval heeft me veranderd. Ik ben sinds die tijd voorzichtiger, minder druk en niet meer zo snel driftig. Al blijf ik op het veld bloedfanatiek.
Michel Ik heb een oudere broer, Michel. We schelen drie jaar en kunnen heel goed met elkaar overweg. We stoeiden altijd veel – [grinnikt] tot er een ging huilen, meestal de jongste - en zijn nog steeds dikke vrienden. We hebben dezelfde stem, dezelfde humor, vinden de Soprano’s de beste tv-serie en hockey de leukste sport. Ik kan altijd bij hem terecht, ook nu hij is verhuisd van Maastricht (hij studeerde ook aan de UM) naar Leiden voor zijn werk. Hij is de rustige die liever thuis een film kijkt, ik ben degene die ervan houdt om tussen de mensen te zijn.

NU

Common room Ik ben nog drie weken studentvertegenwoordiger in het faculteitsbestuur van SBE. Een heel mooie ervaring. Je zit aan tafel met de decaan, praat mee over alle belangrijke kwesties en bent goed op de hoogte. Ik moet de studentenvisie inbrengen. Die bedenk ik niet alleen. In de studentencommissie, waar ik voorzitter van ben, bespreken we alles.  We zijn nu bezig met een common room waar studenten even kunnen kletsen los van de studie, een drankje kunnen drinken, waar een prikbord hangt voor aankondigingen en de studieverenigingen bij elkaar komen. Hoogstwaarschijnlijk komt die gemeenschappelijke ruimte in het huidige Ad Fundum. Het zal bijdragen aan het creëren van een gemeenschap, een van onze belangrijkste punten. Of er een bar in komt? Bij onze zusterinstellingen in Kopenhagen en aan de Erasmus Universiteit hebben ze een bar. Misschien krijgen wij dat ook ooit.
Scriptie Ik ga de deadline halen en studeer dit academisch jaar af. Maar af en toe knaagt de thesis wel aan mij. Mijn scriptie gaat over de verschillen en overeenkomsten tussen banken, ik heb mijn data gelukkig al, maar nu moet ik ze uitwerken en er conclusies aan gaan verbinden. Vroeger was ik lui op school, maar ik heb nu mijn draai gevonden en werk hard.

STRAKS

Australië Ik wil naar Australië. Ik ben er nooit geweest, maar heb er geweldige verhalen over gehoord: over de natuur, de laid back levenstijl, het hoge niveau van de hockeyers. Ik probeer nu een stage te krijgen. Dan vang ik twee vliegen in een klap: ik kan het land leren kennen én uitzoeken wat voor werk ik echt leuk vind.
Over tien jaar Als ik mag dromen, dan heb ik over tien jaar een goede managementfunctie. Waar? Ik voel me niet gebonden aan Nederland. Ik was een half jaar in Lissabon en vind Nederland sinds die tijd een beetje klein. Je kunt zeggen dat ik alleen Heerlen en Maastricht ken, maar ik kom ook vaak in Amsterdam, daar wonen vrienden van me. Ik heb het hier wel gezien, ik houd van reizen, pas me makkelijk aan en wil de wereld ontdekken.  Ooit wil ik twee kinderen en uiteraard een vrouw. Het lijkt me mooi om je eigen kroost te zien opgroeien. Dat is toch echt van jezelf.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)