Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Gefascineerd door Robot Dreams

Gefascineerd door Robot Dreams

Photographer:Fotograaf: Anne Roefs/ Illustratie Simone Golob

Pascal van Gerven geïnspireerd door Isaac Asimov

“Ik denk dat het wijlen Piet Vroon was die mij inspireerde de wetenschap in te gaan”, e-mailt Pascal van Gerven (44), assistant professor aan de faculteit psychologie en neurowetenschappen, vanuit Noord-Italië waar hij momenteel verblijft. Even later – als hij een blik heeft geworpen op zijn voorgangers in deze serie – schrijft hij: “Ha ha, ik zie nu dat mijn collega Carolien Martijn hem ook al genoemd heeft.”
Van Gerven is de moeilijkste niet. Binnen een mum van tijd komt hij met een alternatief: Isaac Asimov (1920-1992). “Mijn eigen vroege held”, zegt Van Gerven. Deze Amerikaanse schrijver was een van de grootste sciencefictionschrijvers in de twintigste eeuw. Als het op sciencefiction aankomt, is het overigens de ‘science’ die Van Gerven aanspreekt, niet zozeer de ‘fiction’. “Ik houd niet van Star Wars of Star Trek. Ik ben meer van het wetenschappelijk analyseren, van de hypotheses, de visie op de nabije toekomst. Zoals 1984 van George Orwell.”
Aan het eind van de middelbare school las Van Gerven twee van Asimovs ‘robotromans’ waarvan vooral de bundel Robot Dreams hem is bijgebleven. “Ik keek toen echt tegen die man op, zo goed vond ik hem.” Een boek over robots? “Ik was wel een beetje nerdy”, lacht hij. “Ik was gefascineerd door kunstmatige intelligentie, de vraag of je robots intelligent kunt maken, of je intelligentie kunt nabootsen, en wat het dan is dat mensen intelligent maakt. En wat zijn de risico’s als je robots de wereld laat controleren? Asimov kon daar fascinerend over schrijven. Hij ontwikkelde The Three Laws die de robots uit zijn verhalen behoorden te volgen, de wetten van robotica. Ten eerste mogen robots mensen geen pijn doen, of zich passief gedragen waardoor de mens iets wordt aangedaan. Ten tweede moeten ze altijd gehoorzamen aan de mens, behalve als de bevelen in strijd zijn met de eerste regel. Ten derde moet de robot zichzelf beschermen, behalve als het in strijd is met de andere twee regels. Ik vind dit erg interessant: zulke eenvoudige wetten waarbij geen uitzonderingen mogelijk lijken te zijn.” Lijken te zijn, want in Asimovs verhalen gaat toch een en ander mis: robots die mensen pijn doen, robots met gebreken.
Van Gerven had als kind alles in zich om wetenschapper te worden: hij tuurde uren door de microscoop en bladerde complete encyclopedieën door. “Ik wilde altijd dingen weten. Ik romantiseerde de wetenschap, alsof we in een wereld leefden waarin wetenschappers hun gang konden gaan, carte blanche hadden. Inmiddels weet ik beter.”
Een jonge Van Gerven stond na het vwo voor de keuze: scheikunde of psychologie. “Misschien bracht Asimov me wel tot deze tweesprong, hij is opgeleid tot biochemicus.” Toch heeft Asimov nooit veel gedaan in zijn beroep van biochemicus. Hij vond zijn passie in het schrijven.
Van Gerven koos voor scheikunde aan de universiteit in Nijmegen. Maar na twee maanden wist hij: “Dit is niks voor mij. Te ingewikkeld.” De rest van het jaar volgde hij een studie biologie om vervolgens in het tweede jaar te beginnen aan psychologie. Gaandeweg specialiseerde hij zich in de experimentele psychologie, de functieleer, waarin de nadruk ligt op de functies van de hersenen.  Robots komen er niet aan te pas, maar raakvlakken met kunstmatige intelligentie zijn er wel degelijk.

In deze serie vertellen wetenschappers over de persoon die hen het meest heeft geïnspireerd

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)