Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Niet de eerste keer

Niet de eerste keer

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Het is niet de eerste keer dat je dit doet, toch?” Er zijn weinig vragen die je als coassistent zó tegenstaan. Al helemaal als het inderdaad de eerste keer is dat je ècht iemand hecht – het oefenen op de varkenspoot tijdens een practicum daargelaten. En als je hand met de naald boven de arm van de patiënt al een beetje trilde, is dit soort vriendelijke achterdocht het laatste wat je op dat moment wilt horen.

So, this is not your first time, right?”, vraag ik desondanks, en maar half-grappend, aan de man die op de Zwitserse bergtop achter me vastgegespt zit. “Nah, I did it once before”, antwoordt hij luchtig terwijl hij de paraglider in orde maakt. “Just kidding”, voegt hij er snel aan toe.

Ik probeer me te ontspannen en de ironie van de situatie ontgaat me niet. Normaal ben ik degene - of zit in ieder geval op een krukje naast de persoon aan dezelfde kant van de tafel - die geruststellende woorden spreekt en de patiënt op zijn gemak probeert te stellen. Nu zijn de rollen eens omgedraaid. Over enkele ogenblikken spring ik van een bijna 2000 meter hoge berg, waarbij mijn lot volledig in handen is van iemand die ik net een kwartier ken. Ik weet zijn naam, waar hij vandaan komt en - op basis van de efficiënte voorbereidingen en instructies voor de sprong - dat hij waarschijnlijk weet waar hij mee bezig is. Waarschijnlijk.

Deze sprong maak ik voor mijn lol en ik had er ook voor kunnen kiezen om het niet te doen. Als patiënt heb je die vrije keuze vaak niet. Een operatie is soms niet te vermijden, en zeker in een acute situatie kun je niet anders dan je volledig overgeven aan de medische expertise. Ook al heb je de chirurg misschien één keer kort gesproken, heb je geen flauw idee wat een anesthesist eigenlijk doet en wist je niet dat dat jonge gezicht van de coassistent - en niet de schoonmaker - was. Dat vraagt om verantwoordelijkheidsgevoel van artsen en om vertrouwen van de patiënt.

Ready?”, vraagt de instructeur. Vertrouwen, houd ik mezelf voor. En dus knik ik. “One, two, three: run!”, hoor ik achter me. Braaf volgen mijn benen zijn instructies. Ik tel negen hobbelige passen voor ik de grond onder mijn voeten voel verdwijnen en we zwevend het Zwitserse luchtruim betreden.

Anna Verhulst

Dit was de laatste bijdrage van Anna Verhulst. In het najaar verschijnt een bundel met een selectie uit haar columns.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2015-06-19: Monique Dommanschet
Leuke columns hoor! Schrijven heb je van geen vreemde, zo blijkt!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)