Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zeuren is niet werkbaar

Zeuren is niet werkbaar

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Sta ik voor de deur van Germanicus om eens lekker samen te breinstormen over een passende titel waaronder ik mijn heilzame werk voor de instelling kan verrichten, gaat ineens het alarm in het gebouw af! Onrust overal, wild rondrennende collega’s, “watskeburt, wat is er aan de hand??”, en dan na een paar zenuwslopende minuten eindelijk uitsluitsel: “Een overstroming!”

De mensen op de verdiepingen halen opgelucht adem, beneden – daar ben ik in blinde paniek naartoe gerend - vraagt men zich verbaasd af waar die overstroming dan wel mag wezen. Vooral de heren van het archief, die hebben de lieslaarzen al aan, de gasmaskers al op om desnoods met gevaar voor eigen leven elke zelfdragende notitie, elke tentatief beleidsvoornemen, elk semi-definitief beleidsvoornemen en vervolgens ook nog elk afgestempeld-maar-‘we-kunnen-er-altijd-op-terugkomen’ beleidsvoornemen uit het kolkende water te redden.

Maar waar blijft dat water? De menigte verontruste medewerkers in de centrale hal van de Berg groeit aan. Dan verschijnt eindelijk de grote roerganger zelf, hij buigt zijn gespierde gestalte over de balustrade van zijn immer droogblijvende verdieping, hij richt zich weer op en frummelt wat aan zijn broekband, o god, hij zou toch niet…? Dat-ie denkt dat-ie zelf voor wat wateroverlast moet zorgen omdat loos alarm zo demotiverend werkt?  

Nee gelukkig, Germanicus opent zijn mond en buldert met een brede glimlach dat dit nou een “Solidaritäts-Alarm was, want die loi bij de Vraaie Oeniversität kunnen dat ja goed gebroiken”, etc, opdat ze daar wisten dat zelfs de academische zuster in het diepe zuiden met ze meeleefde en dat hij ten bewijze van zijn warme gevoelens jegens de gereformeerde broeders een speciale afgezant zou sturen.

Ter plekke bekruipt mij het unheimische gevoel dat hij wel eens mijn persoon zou kunnen bedoelen en ja hoor, “en daaroem schicken wij onzere Albert om hand- en spanndiensten te bewijzen”. Een gejuich stijgt op onder de collega’s, lunch- en overlevingspakketten worden me aangereikt, klimmateriaal, een bouwhelm, aluminium dekentjes, lichtblauwe vaantjes met Leading-in-Learning erop, wat er al niet voorhanden is daar op de Berg! Maar ik protesteer, verdomme, flikt de grote baas het me alweer! Mij op pad sturen zonder degelijke taakopdracht, zonder adequate risicoanalyse en vooral: zonder bijpassende titel! Ik ren naar boven maar Germanicus is nergens meer te bekennen. Op zijn secretariaat wordt me te verstaan gegeven dat ik “niet zo moet zeuren Albert. Wat wil je nou? We zijn een flexibele organisatie waar de leiding goed naar de medewerkers luistert maar dan moet je niet, ik herhaal: niet zeuren! Want dan luistert de leiding niet meer naar je. Dat is toch logisch? Wij zeuren ook nooit. Dat bedoelde meneer Germanicus met een ‘leef- en werkbare universiteit’. Zeuren is niet werkbaar. En nou wegwezen want wij werken wèl.”

Tja, wat kon ik doen? Met een koffer vol parafernalia en een tweedeklas kaartje toog ik naar Amsterdam-Buitenveldert. Waar ene Wouter Bos (waar ken ik die man toch van?) het academische ziekenhuis eigenhandig evacueerde en nu op de stoep stond uit te blazen. “Wie bent u? Wat komt u doen? Bent u een gepensioneerde marinier? Nee? En die touwen dan? Speciale afgezant uit Maastricht? Bent u gids in de grotten misschien? Ook niet? Kunt u me een taakopdracht laten zien? En een risicoanalyse? En vooral: een bijpassende titel voor uw functie?”

 

Albert Bergbroeder   

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: