Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Rotsvast in de branding

Rotsvast in de branding

We keken naar de onstuimige branding van de Atlantische oceaan na de zomerstorm. “Ik ben helemaal blut”, zegt mijn dochter ontgoocheld. “Al die jaren keihard gewerkt, gespaard en nu ik ga studeren blijkt het bijna niets waard. Ik zie alleen maar schulden nog voordat ik begonnen ben.” Troostend leg ik mijn arm over haar schouder en hoor hoe mijn relativerende woorden vervliegen in de draaiende wind en de getijdenstroom.

Het nieuwe collegejaar luidt een nieuw studiefinancieringssysteem voor eerstejaars in. Daar waar voorheen nog een rijksbijdrage in de vorm van een beurs bestond, is die nu, behoudens de openbaar vervoerkaart, helemaal verdwenen. Vanaf nu wordt alles geleend. Het past in de huidige politiek liberale tijdgeest. Als jij jouw positie wil verbeteren dan moet je daar zelf voor investeren en niet de gemeenschap.

Vermoedelijk hebben de schrale economische omstandigheden van afgelopen jaren een vruchtbare voedingsbodem gecreëerd voor deze basisgedachte. Technisch gezien is de uitwerking van het studiefinancieringsplan en de terugbetalingsregeling niet onbillijk. Maar wat is er overgebleven van argumenten als ‘drempelloos optimale benutting van het intellectuele potentieel’ en ‘gelijke kansen voor iedereen’? Want ofschoon iedereen gelijkelijk toegang heeft tot een lening, vermoed ik dat de financiële mogelijkheden en onmogelijkheden van de ouders toch de invulling van studententijd en de gekozen uitdagingen beïnvloeden. ‘Elitair’ is hiervoor een onterechte kwalificatie, maar helemaal vrij van voorbehoud is het alleen al op gevoelswaarde voor de eerstejaarsstudent niet.

En juist op de gevoelswaarde wringt het. We hebben thuis altijd uitgedragen dat je in beginsel niet iets moet lenen als je niet zeker weet dat je het terug kan betalen. Ik weet dat het geen probleem is, maar voor mijn dochter voelt het heel anders. Ze is het huis nog niet uit en gaat een lening aan waarvan ze zelf al had berekend dat, met het gemiddelde inkomen voor afgestudeerden dat de universitaire voorlichter tijdens de open dagen triomfantelijk had getoond, er een tekort zou blijven bestaan wegende inkomen en studieschuld. Had ik eerder hierover moeten beginnen, de relativiteit benoemen?

Ik neem haar mee naar het Noordzeestrand, het is niet ver van haar kamer. De herfstwind vlokt de toppen van de aanrollende golven. Schuldbewust begin ik over de Atlantische oceaan, hoor haar relativerende respons planeren op het opkomende tij en hoewel ze het niet zegt weet ik, trots, dat haar mening onveranderd en rotsvast in de branding staat.

Marc Spaanderman, hoogleraar verloskunde

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: