Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Polderen

En ook deze week was het weer raak. Een krantenbericht over een wetenschapper die met gegevens gesjoemeld heeft. Internist-hoogleraar Poldermans (what’s in a name) heeft er volgens een onderzoekscommissie van het Erasmus MC een potje van gemaakt: er zaten spookpatiënten in het databestand van de hoogleraar, ze waren onvindbaar in het elektronisch patiëntendossier van het ziekenhuis. Ook een van zijn promovendi, cardioloog Feringa, is volgens de commissie verantwoordelijk voor het gebruik van de verzonnen gegevens voor zijn proefschrift. De meester en zijn gezel beschuldigen elkaar nu over en weer van het aanleveren van de fictieve gegevens, aldus NRC Handelsblad.

Er lijkt geen einde te komen aan de berichtgeving over frauderende en slordige wetenschappers in de Nederlandse media. Na de affaire Stapel kwam de affaire Poldermans in het nieuws, die weer werd gevolgd door de zaken Smeets en Geraerts. Het is allemaal niet fraai, deze deconfiture van de wetenschap. Was ik naïef om te denken dat de academie louter bevolkt werd door rechtschapen mensen met als hoogste ideaal het zoeken (en niet noodzakelijk het vinden) van de waarheid? Ik had als forensisch geschoold psycholoog toch beter kunnen weten. Immers, in allerlei sectoren in de maatschappij zijn ‘niches’ aanwezig waar mensen met oneerlijke praktijken hun gang gaan, en waarom zou de wetenschap daarop een uitzondering vormen?

Ik peins over oorzaken en mogelijke oplossingen. De affaire Stapel is verrreweg het schokkendst qua omvang en duur van de fraude. Was er al die jaren dan niemand die argwaan kreeg; niemand die iets deed met de ‘signalen’ die er toch ook waren? De neiging om de andere kant op te kijken, signalen te bagatelliseren of te negeren is menselijk, maar daarmee nog niet te verdedigen. De klokkenluider verdient aandacht en een luisterend oor, juist van de leidinggevende, want veel mensen ervaren innerlijke obstakels om over een collega uit de school te klappen. Ook de vele perverse prikkels die het wetenschapsbedrijf kent, dienen aan banden gelegd te worden. De grote druk om ‘significante bevindingen’ te produceren, omdat nulresultaten zich moeilijker laten publiceren, is faliekant fout.

Soms vraag ik mij af of wetenschapsfraude vaker voorkomt in de Nederlandse polder dan bijvoorbeeld in de Britse midlands. Nederland is klein, onderzoekers binnen een bepaald wetenschapsgebied kennen elkaar vaak persoonlijk en willen aardig zijn tegen elkaar. Je kunt de ander immers weer nodig hebben, dat type poldermentaliteit. Om droge voeten te houden in de Hollandse polderwetenschap is moed nodig.

 

Corine de Ruiter, hoogleraar forensische psychologie

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)