Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Azijn

Ik wil niet zielig doen, lezer, maar soms is het schrijven van dit soort stukjes een beetje een eenzame aangelegenheid. Ik bedoel, je hoopt het hooggeëerd publiek aan het denken te zetten of er iets bij los te maken. Instemmend geknik, een lach, een traan, een oprisping van brandend maagzuur desnoods. Alleen kom je er maar zelden achter of je dat gelukt is. Gemiddeld krijg ik twee, drie reacties per stukje. Een enkele keer waren het er meer dan tien, maar vaker hoorde ik helemaal niks. Onlangs echter werd ik op straat aangeklampt door oud-collega Gerrit. We hebben bij dezelfde faculteit gewerkt, maar hadden daar nooit veel met elkaar van doen. En nu kwam hij me spontaan vertellen dat hij mijn laatste stukje leuk had gevonden. Leuk? Jaah, erg leuk zelfs! Kijk, daar fleurt een mens van op. Dat smaakt zelfs naar meer en dus vroeg ik bescheiden: en die paar honderd andere stukjes dan, waren die niet ook een heel klein beetje leuk? Nou nee, dat waren ze helemaal niet. Ik was vaak zo bozig, zo heel erg jaren zestig. Kom op Nico, had hij wel eens gedacht, kom op, joh. We leven nu in de eenentwintigste eeuw, weet je wel.

En toen waren de rollen omgekeerd: het hooggeleerd publiek had de stukjesschrijver aan het denken gezet. De kalender geeft Gerrit natuurlijk gelijk, en een gang naar de spiegel trouwens ook. Staarde mij daar ooit een blijmoedige jongeling met lang haar en spottende blik in het gezicht, nu zie ik een kalende grijsaard met hypotheek en zorgkostenpolis. Alleen de oogopslag herken ik. Gelukkig loop ik nog zonder stok en is ook mijn gehoor nog in orde. Ik kan het tempo dus nog volgen en verbeeld me zelfs de tekenen des tijds nog steeds te verstaan. Alleen bevalt me af en toe maar matig wat ik hoor. Hetzelfde merk ik als ik door mijn oude stukjes blader. Welzeker, de wereld van mijn Bildungsjahren is niet meer, maar mij lijkt het vooral een ander soort van gekkenhuis geworden te zijn, met andere waanzinnigen in de directie. En even weinig veranderd blijken de normen en waarden te zijn die ik hanteer als ik de een of andere eigentijdse waan, bazelende politicus, opgeblazen bestuurder of een andere omhooggevallen hotemetoot op de hak neem. Met mijn prostaat kan daarom niks mis zijn, want met pretentieuze kwakballen in zicht ga ik nog steeds spontaan azijn pissen. Mijn basiswaarde blijkt aldus verrassend stabiel gebleven. Bak Ellende, als voorganger van het vrome volk de opvolger van Dries van Agt, (die het overigens over een moreel reveil had), zou wat dat betreft erg tevreden over me kunnen zijn - ware het niet dat ik het niet over hem ben. Dus, Gerrit, je had het bij het rechte eind. De wereld is dezelfde niet meer en omdat ik dat in normatieve zin wel gebleven ben zijn mijn opvattingen hopeloos ouderwets geworden. Ik geef je dus volkomen gelijk, maar je zit er wel helemaal naast: niet alles moet aan mode onderhevig zijn.

 

Nico Baakman

universitair docent European Studies
De column wordt op persoonlijke titel geschreven
Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)