Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Afwezig in de eigen biografie

Een groot schrijver, die ironisch genoeg pas beroemd werd na zijn dood in 2003. Onlangs stond in Vrij Nederland een artikel over Roberto Bolaño, de vleesgeworden romantische ziel. De Chileen had geen nagel om aan zijn kont te krabben en leed hevig aan mal de vivre. Dag en nacht overviel hem de schrijfkoorts en bij gebrek aan bureau schreef hij wel eens op de vloer. Je waant je inderdaad zowat in de 19e-eeuwse Hochromantik.
Bolaño’s De Wilde Detectives (2009), oorspronkelijk uitgegeven in 1998,is een roman met een autobiografische beat waarin brokstukken van Bolaño’s levensverhaal voorbijrazen. Alles speelt zich af rond de fictieve literaire groepering van de Reëel Visceralisten, onder leiding van Ulises Lima en Arturo Belano (die model staat voor Bolaño).
Het eerste deel bestaat uit dagboekfragmenten van Reëel Visceralist Juan Garcia Madero. Het schetst een beeld van een groep studentikoze flaneurs die in Mexico van kroeg naar kroeg dolen, om te drinken, te lezen, gedichten te schrijven en te discussiëren. Naar college gaan? Ben je gek! Ze provoceren liever de heersende literaire klasse. Het is een boek vol klassieke anti-helden, dwaze personages met een eigenzinnige kijk op het leven.
In het tweede deel halen oude bekenden herinneringen op aan Belano en Lima, die telkens voor lange tijd verdwijnen – naar Zuid-Amerika of Europa - en weer terugkomen. Hier spreekt de magische verhalenverteller die Bolaño is. Hij praat geestdriftig met tientallen stemmen en rakelt talloze levensverhalen op, zoals dat van Belano’s baas die de voetbaltoto wint nadat getallenreeksen met de juiste uitslagen opdoemen voor zijn geestesoog.
Lima en Belano zijn eigenlijk de grote afwezigen in hun eigen biografie. Er wordt slechts over ze gepraat, maar nooit krijgen we inzicht in wie ze zijn. Soms, als Bolaño hun leed beschrijft, gunt hij ons wel een glimp van hun ziel; als ze zich onbespied wanen en ’s nachts liggen te huilen op de bank of wanneer ze hun penis niet omhoog krijgen. Misschien zijn dat de passages die Bolaño op de vloer heeft geschreven. Want schrijven blijft lijden, mal de vivre.

 

Danielle Stals

Chris Lorenz (red.), If you’re so smart, why aren’t you rich? Universiteit, Markt & Management. Boom, Amsterdam 2008
 
René Boomkens, Topkitsch en slow science, Kritiek van de academische rede. Van Gennep, Amsterdam 2008
 
Debat De wetenschap heeft haar ziel verloren, dinsdag 21 april 2009, aula Tongersestraat 53, 20.00 uur
Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)