Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Cijferleed

Onderwijs, ik geef het al jaren maar om nou te zeggen dat ik weet hoe het werkt: nee. Een van mijn favoriete vakken is een mastercursus waar, in een goed jaar, ruim 60 procent van mijn studenten voor zakt. Zit het een keertje tegen, dan zakt toch nog altijd bijna 50 procent. Mijn motto: het vak is niet moeilijk, ik doe moeilijk. Het vak werd, tot mijn verbazing, ook nog eens goed beoordeeld door studenten. Een beetje pijn is misschien wel lekker. Vorig jaar veranderde die positieve evaluatie ineens, studenten waren ontevreden over de literatuur en over het niveau van de bijeenkomsten. Tijd om de zaak eens grondig te verbouwen: dure studieboeken d’r uitgegooid, meer recente literatuur, een betere thematische opzet van de cursus. Je prutst wat af om de jongelui te vriend te houden. De waardering voor het vak is gelukkig weer op het oude niveau. D’r is echter een nieuw probleem: dit jaar is slechts 10 procent van de studenten gezakt. Het heeft een voordeel, vroeger zat ik met de herkansing opnieuw een pak papers na te kijken, nu gaat het om tien, hooguit vijftien studenten die gezakt zijn of de eerste kans aan zich voorbij hebben laten gaan. Maar toch knaagt het: slechts 10 procent gezakt, wat heb ik fout gedaan, is dit een uitzondering en zo niet wat blijft er dan over van mijn reputatie?

Wat echter is gebleven, is het inmiddels traditionele gezeur van Duitse studenten als ze een zeven hebben gekregen. Er zijn dus niet zo veel studenten gezakt maar ik geef nog altijd verdomd weinig achten en negens. Gewoon omdat ik vind dat een acht een hoog cijfer is en een negen is al helemaal een uitzondering. Ik moet de Duitse Grundgesetz van 1949 er nog eens op naslaan, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er een grondwettelijk recht lijkt te zijn op basis waarvan Duitse studenten het recht menen te hebben op een acht. Tijdens het inzage uurtje komen de gezakte studenten nog eens napraten over wat er fout is gegaan, wat ze moeten verbeteren en wat hun kansen zijn op een voldoende bij de herkansing. Studenten die geslaagd zijn, zie je in de regel niet, met uitzondering van Duitsers die een zeven hebben gehaald. Wat er dan allemaal fout was aan de paper. Nou, niet eens zo veel want anders had je geen zeven gehaald. Ja, maar een zeven is toch wel erg mager en als ik geen acht en een half haal, dan kan ik niet cum laude afstuderen. Cum laude is een uitzondering en als het aan mij ligt dan blijft dat ook zo. Soms smokkel ik een beetje, dan mag een student het paper op korte termijn herschrijven en dan telt het niet als een herkansing. Ik heb eens een Duitse student die ontevreden was over een acht en een half, zijn paper binnen vier dagen drie keer laten herschrijven, voor-ie een negen kreeg. Moet kunnen, 1974 doet nog steeds pijn.

 

John Hagedoorn

John Hagedoorn is hoogleraar internationale bedrijfskunde

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)