Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kamer 3

Kamer 3

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes Fotografie

Laatste aflevering: het tuinhuisje van het talencentrum

Ze waren wel een beetje ongerust, de dames van het tuinhuisje. “Eigenlijk zitten we helemaal niet in een kamer drie, we hebben niet eens een nummer.” Het is de laatste aflevering van dit jaar en het tuinhuisje is zo speciaal, dat Observant er een uitzondering voor wilde maken. Opgelucht wordt er adem gehaald.

Het huisje staat in de tuin van het Talencentrum, hartje Maastricht. Het is er knus en nu lekker warm. Alison Edwards heeft graag de verwarming hoog staan. “Ik kom uit Australië, dus eigenlijk voel ik me pas lekker bij 27°C. Als ik alleen ben zet ik de verwarming hoog.” Handschoenen en extra mouwen liggen klaar voor als het haar te koud wordt. Corien Gijsbers en Sarah Abdel-Aal gruwelen bij het idee om in zo’n warme ruimte te moeten werken. Bovendien vragen ze zich af of je daar niet slaperig van wordt.

Ze zitten er een beetje afgezonderd, “lekker rustig”. Naar het ‘echte’ gebouw gaan ze alleen als ze naar de wc moeten of als ze zin hebben om even met de andere collega’s te kletsen.

Meestal hebben ze daar helemaal geen tijd voor. Corien Gijsbers,: “Een uur geleden werd ik gebeld voor een spoedklus. Dat gebeurt regelmatig en maakt het plannen moeilijk. En vaak zijn teksten bijvoorbeeld langer dan verwacht.” Edwards: “Daarom hebben we hier ook chocola en jongleerballetjes, allemaal tegen de stress.” “En muziek”, vult Gijsbers aan, “nu luisteren we naar The Lind Method of stress reductionThe health and wellness collection, muziek van Bach en andere componisten. Je wordt er echt rustiger van. Maar hoe sneller de muziek, hoe sneller ik typ.”

Sarah Abdel-Aal, werkt er nog niet zo lang, maar voelt zich al helemaal thuis in het tuinhuisje. “Ik zou echt niet willen verhuizen, het licht en het uitzicht zijn hier zo mooi. Het enige minpuntje is dat ik het kleinste bureau heb”, zegt ze lachend. “Maar jij hebt de nieuwste computer”, kaatst Edwards de bal terug. Zijzelf heeft een ruim bureau, maar toch niet groot genoeg. “De foto van mij en mijn ouders moet op de woordenboeken staan, want er is geen plek meer. We vallen dus vaak op de grond als ik een van de boeken nodig heb.”

Aan een muur hangen drie kleurige schilderijen, gemaakt door Edwards. “Ik kan helemaal niet met kwasten overweg, ik gebruik allerlei huishoudelijke artikelen om te stempelen.” En inderdaad als je goed naar het bloemenveld kijkt, herken je verschillende voorwerpen, een aardappelstamper, een wattenstaafje.

Aan de andere muur hangt een whiteboard met twee citaten erop: I’m sorry this letter is so long. I did not have time to write a short one – Mark Twain en Obscurity in writing is commonly a proof of darkness in the mind – John Williams. Gijsbers: “Het is net als met het vertaalwerk dat we hier hebben, je moet soms wat langer zoeken om de juiste bondige formulering te vinden en om duidelijk te zijn. De uitspraken helpen daaraan herinneren.” Edwards: “Dat is echte kunst: iets in drie woorden kunnen zeggen. Dat is wat we hier doen.”

 

Welmoed Hoogvorst

Waar:               Tuinhuisje, Sint Servaasklooster 39

Wie:                 Corien Gijsbers (vertaalcoördinator, vertaler), Alison Edwards (redacteur), Sarah

                        Abdel-Aal (vertaler, redacteur, vertaalcoördinator)

Organisatie:      Talencentrum Universiteit Maastricht

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)