Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Op tv

Zodra Emma thuiskomt, zet ze de televisie aan. Haar ouders zijn niet thuis. Dat is dan toch één meevaller. De aflevering van Peking Express is bijna afgelopen. Emma houdt haar adem in als ze Christian op het kleine scherm de grens van Peru naar Ecuador ziet oversteken. Nog geen twee uur geleden had Wouters camera de musicalkus voor het toneelfilmpje vastgelegd en nu zou ze getuige zijn van een soortgelijke opname. Christians woorden schallen nog door haar hoofd. “Herinner je het je niet meer, Emma?” Ze was het nooit vergeten. Verdomme, ze voelde zich er al bijna een jaar schuldig om. Alleen wist ze niet dat hij het was geweest, toen.

 

De aftiteling van Peking Express glijdt over het scherm. Een veel te heldhaftige melodie, gevolgd door een stem die op mysterieuze toon ‘Volgende keer in Peking Express’ fluistert. Het beeld verandert in een bar in Montañita, een pub met hippiemuziek en cocktails op het strand, Christian die met een jointje naar de camera wuift en zijn zus die er een beetje onwennig bij zit. Dan ziet ze het. Het beeld wat ze van haar netvlies had gewist, het beeld dat Milan uitzinnig zou maken, het beeld dat alle herinneringen in één keer door de kamer deed vliegen. “Christian geniet van het uitgaansleven in Ecuador”, grijnst de stem op het moment dat Emma zichzelf op het scherm ziet verschijnen. Haar rastavlechtjes zwieren in het rond en in haar hand houdt ze een glas met een groen sapje. De reggaeton-paringsdansen, de geur van waterpijpen, zoete cocktails en duizelende palmbomen, het komt weer allemaal tot leven. Net als Christians lippen. Meer laten ze niet zien in het filmpje, maar Emma herinnert zich weer haarscherp wat er daarna volgt. Daarvoor heeft ze geen Peking Express nodig. Een hotelkamer met een groot muskietennet, vlugge handen die naar een mengeling van alcohol, wiet en muggenmelk ruiken, Christian.

 

Nog geen vijf minuten later trilt Emma’s mobieltje. “Emma, wat in hemelsnaam…?” Milans stem vliegt alle kanten uit. “Er hebben al drie vrienden ge-smst dat ze jou op tv hebben gezien, in Ecuador, kussend met één of andere Bekende Nederlander. Zeg dat het niet waar is! Emma?” Net voor ze in tranen uitbarst, drukt Emma haar mobieltje uit. Verdomme! Dat hij er zo moest achterkomen. En hij weet nog niet eens alles! Volgende week, verdomme, volgende week. Op internet zoekt ze het nummer van de programmamakers. Als ze na een tiental automatische stemmen en doorverbindingen een menselijk wezen aan de lijn krijgt, doet ze haar verhaal vol hakken en stoten. “Sorry juffrouw, maar onze deelnemers hebben de afleveringen vooraf gezien en goedgekeurd… Jawel, de volgende aflevering wordt zeker uitgezonden… Nee nee, de wet van de privacy is daar niet op van toepassing. Nog een prettige avond verder!”

 

Emma’s mobieltje blijft een hele week uit. In één week mist ze veel. De première van de musicalvideo, Nina’s tweede date met haar spirituele grijze vlam, Wouters coming-out, Stijns eerste voetstappen in hun wilde vrijgezellenleven, een postvak vol roddelmails van Naomi. Maar vooral mist ze haar oude leven. Milan die haar weekend opvrolijkt. De geflipte, maar onvervangbare Maastrichtse bende. Frietjes met pindasaus. De deur van haar kamer zit bijna de hele week op slot. “Ziek”, mompelt ze als haar ouders bezorgd op haar deur kloppen. Op bed, in een verduisterde kamer, is tijd opeens zoveel relatiever. Wat is nacht, wat is dag? Hoeveel dagen of uren voor Milan haar misstap in digitale beeldkwaliteit kan aanschouwen? Is het haar verdiende loon? Het was een misstap. Mis. Stap. Een stap opzij. Een zijspoor ingeslagen. Maar nu kent ze hem haast te goed. Zijn stem. Zijn kus. Zijn naam. Christian. Hij is zo dichtbij dat hij bijna té echt is. Te bereikbaar. Het mysterie van die eerste ontmoeting is opgelost in haar hoofd. Denken aan Christian tintelt zelfs niet meer, nu Milan zo onbereikbaar ver weg lijkt. Voor het eerst valt niet het geheim haar het zwaarst, maar het schuldgevoel.

 

Precies vijf minuten voor dé uitzending, zet Emma haar mobieltje opnieuw aan. Bibberend toetst ze Milans nummer in. “Milan?” “Ja, Emma?” “Ik vertel je alles liever zelf, voor de televisie haar versie geeft.”

 

 

Eva de Vlaeminck

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)