Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Vroeger was er kritiek, nu pikken de zusterfaculteiten de krenten uit onze pgo-pap”

“Vroeger was er kritiek, nu pikken de zusterfaculteiten de krenten uit onze pgo-pap”

Photographer:Fotograaf: Archief Observant

Jubilarissen: 25 jaar aan de Universiteit Maastricht

“Ik wil daar vooral geen ruchtbaarheid aan geven.” “Mijn hoofd staat er niet naar.” “Te druk.” “Moet ik met naam en toenaam in Observant? Nee, dat wil ik niet.” Niet alle medewerkers die dit jaar hun 25-jarig ambtsjubileum aan de Universiteit Maastricht vieren, hadden zin in een vrolijke terugblik. Joan Muysken, Mieke van Zutphen en Isel van Noppen zagen dat wel zitten. Muysken: “Ik ben apetrots op de mooie faculteit die we hebben neergezet.”

 

Pioneersgeest

Van een controverse tussen de binnenstad- en Randwijckfaculteiten was 25 jaar geleden geen sprake, simpelweg omdat de meeste binnenstadfaculteiten het levenslicht nog niet hadden gezien. De “Co Grepen en de Job Cohens” waren er juist nog wel, herinnert prof. Joan Muysken zich. “Boeiende, kleurrijke persoonlijkheden met hart voor de zaak zoals alleen oprichters dat kunnen hebben.” Cohen nam meer dan eens het initiatief om medewerkers uit diverse circuits om de tafel te krijgen. “Heel interessant, we keken over de muren van ons vak heen. Nu moet je zelf behoorlijk actief zijn om dat te regelen, vroeger kwam dat meer natuurlijk tot stand.”

Muysken was de eerst benoemde (toen nog door de koningin) hoogleraar aan de splinternieuwe faculteit economie en bedrijfswetenschappen, nu School of Business and Economics. “Op bouwdecaan Albeda na.” Hij stampte samen met collega-hoogleraren Hein Schreuder en Franz Palm en “kwartiermakers als Tom van Veen, Dirk Tempelaar, Piet Keizer en Geert Woltjer”, de nieuwe faculteit uit de grond.

Die faculteit heeft een kwart eeuw later op sommige punten een gedaanteverwisseling ondergaan, zegt de hoogleraar ‘economie, in het bijzonder de algemene economie’. “Om te beginnen de schaal en de taal. Wij begonnen met honderd studenten, nu zijn dat er vierduizend. Alles was in het Nederlands, maar wij hadden als eersten in Nederland een Engelstalige opleiding: International Management. En we waren de eersten die in Duitsland gingen werven. Knap is dat we al die jaren onze pioniersgeest hebben weten te behouden. Die goede experimenteerdrift is er nog steeds.” De tijd dat Muysken het wetenschappelijke niveau van zijn studenten bij de zusterfaculteiten in Tilburg of Rotterdam moest verdedigen, ligt allang achter hem. “Nu zijn we de enige die goed scoort in internationale accreditaties. De meeste zusterfaculteiten hebben wel de krenten uit onze pgo-pap gepikt. Wij moeten oppassen voor de wet van de remmende voorsprong.”

De structuur en de daarmee samenhangende cultuur in de faculteit zijn de afgelopen 25 jaar niet wezenlijk veranderd, constateert hij met genoegen. “Grote sterke vakgroepen en een faculteitsbestuur dat het allemaal bij elkaar houdt. De mensen die het werk moeten doen, krijgen de ruimte. Onderwijs bouwen wij van onderop op, dat kan alleen als je sterke vakgroepen hebt.” Ook de onderlinge contacten tussen de vakgroepvoorzitters zijn ondanks de groei goed gebleven. “Mensen weten elkaar nog steeds te vinden.”

 

De jaguar van Pim

“Het hele computergebeuren”, zegt de beheerder van de vakgroep Organisatie & Strategie, Mieke van Zutphen, als haar gevraagd wordt naar de meest in het oog springende verandering. “We zijn begonnen met één Decmate voor de hele vakgroep die toen nog uit acht personen bestond. Dat was zo’n grote joekel.” Elders was het net zo. Bij huisartsgeneeskunde, de vakgroep waar haar man Wim van Zutphen werkte, moesten ze zelfs de uren dat ze achter de schaars aanwezige pc’s zaten, noteren. “Ik heb daar ’s avonds Wims proefschrift uitgetikt. De grote slappe floppy waarop we alles opsloegen, heb ik nog. Wim overleed in 1992. De hele kerk zat vol met medewerkers van geneeskunde en economie. Dat deed me echt wat. Mijn werk hier heeft me geholpen zijn dood te verwerken.”

In haar begintijd was Van Zutphen secretaresse van de vakgroep. Dat kwam 25 jaar geleden neer op brieven uittikken, dicteerbandjes uitwerken en de agenda van hoogleraar Hein Schreuder beheren. “Nu heb je e-mail, internet, USB-sticks. Mijn werk is erg uitgebreid. Ik doe de financiën van de vakgroep, de personeelsadministratie, de onderwijscontrole, de research output. Ik heb in de faculteitsraad gezeten, het faculteitsbestuur, de medezeggenschapscommissie. Ik zit nog in het Lokaal Overleg. Verder heb ik een aantal grote congressen georganiseerd. Eentje nog samen met Pim Fortuijn. Dat was in 1990 toen Wil Albeda (de founding father van de faculteit economie en bedrijfskunde, red.) 65 werd. Het halve kabinet was erbij. Fortuijn was flamboyant en heel charmant. Hij had toen een witte jaguar, met een chauffeur.”

Ze heeft de groei van de faculteit helemaal meegemaakt. “Ik begon hier aan het einde van het allereerste studiejaar, daarvoor had ik een jaar bij het instituut voor gezondheidsethiek gewerkt. Ik kende praktisch alle studenten. Die liepen bij je binnen met vragen, de band was close. Je kende ook alle medewerkers, nu is het heel massaal geworden en ken ik niet iedereen meer. Wel de mensen van mijn eigen vakgroep en de oude garde: onder anderen Joan Muysken, Hein Schreuder, Hans Kasper, Jos Lemmink, Franz Palm, Tom van Veen.” Jammer? “Dat hoort erbij als een faculteit zich ontwikkelt. Ik werk hier nog steeds met veel plezier, ook al ben ik 62.”

 

WordPerfect 4.1

Als een kantoornomade heeft ze begin jaren tachtig door de burelen van de toenmalige medische faculteit gezworven. Secretaresse Isel van Noppen begon in 1981 als uitzendkracht bij onderwijsontwikkeling & onderwijsresearch, kwam een jaar later bij medische psychologie terecht (waar ze in 1984 een vast contact kreeg) om uiteindelijk te belanden bij sociale geneeskunde.

Het werk is door de jaren heen wel en niet aangenamer geworden. “Begin jaren tachtig waren secretaresses tiepgeiten. Ik deed niets anders dan artikelen, proefschriften en rapporten tikken op een typemachine van IBM. Leuk was dat collega’s toen regelmatig binnenliepen. Het was gezelliger en je wist ook precies waar iedereen inhoudelijk mee bezig was. Dat was handig als je bijvoorbeeld notuleerde bij een vergadering. Midden jaren tachtig deed de computer zijn intrede en hield ik me ook bezig met de layout. Ik heb nog gewerkt met wordperfect 4.1. 

Nu is mijn werk veelzijdiger. Ik organiseer congressen, vergaderingen, doe de financiën, notuleer, et cetera.”

Ze is nog steeds trots om voor de Universiteit Maastricht te werken, al is het wel allemaal wat zakelijker geworden, zegt ze. “Vroeger had je een pot met geld en kon elke onderzoeker bestuderen wat-ie wilde, bij wijze van spreken. Nu moeten ze het geld bij elkaar sprokkelen en zijn mensen van dezelfde afdeling soms elkaars concurrent. Dat kan de sfeer soms negatief beïnvloeden.”

Het 25-jarig jubileum beleeft ze heel neutraal. “Ik vind het leuk, maar niet speciaal. Ik beschouw het als een gegeven. Het is wel vlug gegaan allemaal. Maar goed, dat geldt voor het hele leven.”

 

 

Riki Janssen en Maurice Timmermans

Komende dinsdag 1 september krijgen alle jubilarissen een feestelijke middag aangeboden namens het college van bestuur. Ontvangst 14.30 uur. Start programma 15.00 uur. Plaats Minderbroedersberg

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)