Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vrijheid, daar draait het om

Vrijheid, daar draait het om

Photographer:Fotograaf: archief Hotel con Corazon

Eigen Baas: laatste aflevering van de serie over oud-studenten en hun bedrijf

Veel geld, een grote auto en een baan met status? Daar taalt Onno Oostveen (34) niet naar. De in 1999 in Maastricht afgestudeerde bedrijfseconoom laat zich in zijn leven maar door één ding leiden: zijn drang naar vrijheid. “Ik ben redelijk eigenwijs en zelfstandig en besefte al jong dat ik niet gemaakt ben om naar een baas te luisteren.” Hij wilde iets “voor zichzelf”, had alleen geen idee wat dat moest zijn en koos daarom voor economie in Maastricht: “Een brede studie, je leert wat over management, de centenkwestie komt aan de orde. Altijd handig. We deden alleen niets met ondernemerschap, dat vond ik jammer.”

Of het aan dat laatste lag, is niet duidelijk, maar na zijn afstuderen belandde de vrijbuiter achtereenvolgens bij twee multinationals: Verizon Telecom en later TNT. Hij reisde wel zoveel hij kon – een keer was hij een half jaar weg -, maar na zes jaar in vaste dienst was dat niet meer genoeg. “Ik wilde er voor langere tijd tussenuit, ik dacht aan Latijns-Amerika, maar niet als toerist. Zou vrijwilligerswerk iets zijn?” Een klein onderzoek gaf het antwoord: nee. “Vaak gaan stichtingen die je uitzenden slecht met geld om, de organisatie is in veel gevallen niet goed. Van doelen en tijdspaden hebben ze nooit gehoord, het is allemaal heel inefficiënt. Bovendien moet je vaak veel betalen aan een Nederlands hoofdkantoor om een tijd vrijwilliger te mogen zijn.”

Het werd tijd om zijn droom van eigen baas te verwezenlijken. Met een vriend, Marcel Zuidhof, zette hij in de avonduren de eerste ruwe lijnen uit voor een sociale onderneming. Wat voor een zaak hadden ze in gedachten? “Iets met microkrediet, als het maar duurzaam was.” Waar? Ergens op deze wereld waar de mensen het een stuk slechter hebben dan in het welvarende Nederland. De keuze viel op Midden-Amerika (“We spreken allebei Spaans. Taal is belangrijk, dat brengt je dichter bij de mensen”), uiteindelijk, meer precies, op Nicaragua (“politiek redelijk stabiel, kan hulp gebruiken, riep ook fun bij ons op”). Met welk doel? “De winst steken in onderwijsprojecten. Een goed opgeleid kind kan veel betekenen voor de ontwikkeling van het land.” Eenmaal op voorbereidingsreis in Nicaragua werd al snel duidelijk dat een handel in microkredieten – geld verstrekken aan arme mensen zodat zij bijvoorbeeld een naaimachine kunnen aanschaffen om een atelier op te zetten –geen goed idee was. “Dat gaat allemaal op basis van vertrouwen, zo’n business moet je overlaten aan lokale instanties.” Toerisme bleek een betere sector. “Je zag overal hotels en restaurants in aanbouw. De groei was enorm, hier was geld in te verdienen.”

 

Naïef

Een paar maanden later lag er een businessplan voor een hotel en het voornemen om de baan op te zeggen en voor zes maanden naar Nicaragua te verkassen. Tot een stel goede vrienden het plan kritisch bekeek en het “helemaal onderuit haalde. Ze vonden ons naïef: in een half jaar tijd een pand kopen, verbouwen en openen? Dat kon nooit en te nimmer. En gelijk hadden ze. Daarom besloten we ter plekke dat we twee jaar zouden gaan.”

Het ontslag werd uitgesteld. Eerst maar eens fondsen werven, luidde het adagium in februari 2006. “Het begon met een presentatie van ons hotelplan voor een kleine groep vrienden en bekenden. We gaven sociale aandelen uit van 500 euro met een vast dividend van één nachtje per jaar gratis verblijf, ofwel een gegarandeerd rendement van 10 procent. Een vriend die net een dochtertje had gekregen kocht meteen een aandeel. ‘Kan mijn dochter als ze achttien is er twee weken heen.’” Binnen een mum van tijd haalden ze 50 duizend euro op. “Dit was een opstapje om naar een grote stichting als Wilde Ganzen te gaan. Zij steunden ons idee en wilden voor iedere door ons opgehaalde euro er anderhalve bijleggen.” Ze organiseerden daarop met een steeds grotere groep vrienden en familie onder andere een feest en tot drie keer toe een sponsorloop. “Je durft steeds meer, alles wordt steeds groter. Je moet op zoek gaan naar een multiplier. Zo’n feest kost heel veel werk en levert verhoudingsgewijs weinig op. Maar als één iemand hardloopt zorgt die meteen voor zeker twintig sponsoren.” Uiteindelijk hadden ze in 2007 een half miljoen euro opgehaald en werden de tickets gekocht.

 

Nummer één

Op 11 oktober 2008 werd Hotel con Corazon, gelegen in het centrum van het Nicaraguaanse Granada, in het bijzijn van de Nederlandse ambassadeur en plaatselijke hoogwaardigheidsbekleders geopend. Sinds die dag zat het hotel nooit zonder gasten, vertelt Oostveen. “De meesten komen uit de Verenigde Staten, 70 procent, zo’n 10 procent komt uit Nederland. We hebben nooit zoveel aan PR gedaan, veel gaat via via. Het spreekt zich rond.” Nu, een dik jaar later wordt Hotel con Corazon op ’s werelds grootste reissite (tripadvisor.com) het beste hotel in Nicaragua genoemd en werken er twaalf mensen. De manager – werkt voor een plaatselijk loon - van het “twee tot drie sterrenhotel” is ook een Maastrichtse alumnus (Freek Sanders), de winst zal in 2009 rond de 30 tot 40 duizend euro liggen. “Dat gaat naar de onderwijsprojecten. We ondersteunen twee stichtingen en hebben ons eigen project dat mijn zus coördineert: we geven elke dag twee uur bijles aan kinderen van twee basisscholen net buiten Granada en bezoeken een keer in de drie weken hun ouders. Die moeten achter het project staan. Blijkt de thuissituatie belabberd – veel mensen zijn aan de drank  - dan mag het kind niet verder. Dat is heel hard, maar we gaan niet trekken aan een dood paard. In totaal hebben we zeven lokale tutoren, leraren, voor dit alles in dienst.”

 

Jong broekie

Oprichter Onno Oostveen is sinds maart 2009 weer thuis. “Ik zet graag iets op poten, maar hoef het niet te beheren. Bovendien was mijn spaargeld op, er moest weer geld verdiend worden.” Dat gebeurt nu in een nieuw bedrijf dat hij dit jaar met een compagnon op poten zette: i-link2. “Wij onderzoeken de tevredenheid van klanten, van medewerkers, doen benchmarkstudies. We meten bijvoorbeeld hoe tevreden burgers zijn die een vergunning voor een verbouwing aanvragen. We vergelijken vijftien verschillende gemeenten. Het is nog geen vetpot, maar ik kan er van rondkomen.”

Komt er nog een vervolg op het Nicaraguaanse avontuur? “We kijken nu naar een franchise formule. Maar ik ben ook blij dat ik terug ben. Nederland is een leuk land, we hebben het hier heel goed. Als je ziet wat ik als jong broekie bij TNT verdiende. Belachelijk om dat allemaal voor jezelf te houden. Dit hotelproject heeft mij en mijn compagnon Marcel heel wat spaargeld gekost. Ik heb er nooit over nagedacht of dit het waard was. Ik heb nu geen geld, maar heb wel een hoop ervaring opgedaan. Het hotel loopt. Iedere Nederlander die naar Granada gaat, komt naar ons.”

 

Riki Janssen

Meer weten? Hotelconcorazon.com

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)