Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Opa

Hij staat al een uur voor zijn raam te kijken naar de mensen die voorbij lopen. Handen op de rug, hoofd heen en weer bewegend alsof hij een tenniswedstrijd aan het volgen is. Hij leidt me af. Ik stel me zo voor dat hij dadelijk naar zijn keukentje loopt om een kop thee te zetten. Daarna gaat hij eens voor zijn boekenkast staan om te bedenken welk boek hij vandaag zal lezen. Om vervolgens uren in zijn leesstoel door te brengen totdat hij het zat is. Ik zit tegenover hem, aan de andere kant van Plein 1992, in Centre Céramique, en doe een poging tot leren.

Toetsen. Oftewel stress. Ik mijd de UB alsof het de pest is. Het zijn niet eens de klaagzangen van de Nederlanders over de Duitsers die me daar weghouden. Het is de sfeer. De sociale hotspot van Maastricht verandert in een groot opgefokt kippenhok. Het drie jaar oude filmpje op Youtube van dringende studenten bij het openen van de bieb zou nu nog prima kloppen. Dat nog niemand daarbinnen een hartaanval heeft gekregen.

Het is niet mijn ding. Ik veroordeel mezelf liever tot twee weken isolement. Dan stouw ik als een getrainde hamster mijn kasten vol met voedsel, hoofdzakelijk zoetigheden. Zit ik met trainingsbroek en verward haar achter mijn bureau. En dan maar pennen. Het stressniveau is dan al voldoende om mijn bloeddruk omhoog te laten schieten.

Daar is hij weer. Het is uren later en waar hij ongetwijfeld een heel boek heeft gelezen ben ik nog geen steek verder. Hij herinnert me aan de tijd die ik niet heb. Aan de gigantische berg werk die ik nog moet doen. Ik wacht tot de stress mijn lichaam overspoelt. Maar er gebeurt niets. In plaats daarvan blijf ik angstig kalm. De opa zwaait naar een voorbijganger en loopt weg. Wat voor een vreemde invloed heeft deze oude man op me? Dan begrijp ik het. Afgelopen vrijdag bij onderwijs merkte één van mijn medestudenten al op dat ik vrolijk was. Het vooruitzicht van eenzame opsluiting en een lastige toets zou niet die invloed op me moeten hebben. Het is wat daarna komt. Deze toets is de laatste en die vrijdag was mijn allerlaatste onderwijsbijeenkomst in Maastricht. Ik voel de druk niet meer omdat ik weet dat ik hierna klaar ben. Maar waarom had ik een oude man die uit zijn raam staart nodig om me dit te realiseren?

 

Dit was de laatste column van Nikki, die volgend jaar elders gaat studeren. In januari treedt haar opvolger aan.

 

Nikki van Manen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)