Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Feestdagenleed deel 2: Zonder scrupules

Feestdagenleed deel 2: Zonder scrupules

De hel, dat zijn de anderen, vond de twintigste eeuwse Franse filosoof Jean Paul Sartre. Met kerst en oud en nieuw lijkt dat meer waar dan ooit. Temeer omdat de verwachtingen altijd hooggespannen zijn en de werkelijkheid dan altijd weer zo tegenvalt. Observant tekende een aantal waargebeurde verhalen op. Hieronder een jaarwisseling die ten onder ging aan een spelletje met gewetensvragen.

Oudejaarsavond 2004. Dertien ouderejaars studenten, Wim is met Maddie, gastvrouw Roelien is met Jaap, Ellen houdt van haar Marc, Pim is net weer vrijgezel.

“Verrassing”, roept gastvrouw Roelien als ze een glimmende zilverkleurige doos met opschrift Scrupules pontificaal tussen de oliebollen zet. “Lag onder de kerstboom dit jaar, een ideaal spel om het oude jaar mee uit te luiden.” Gezucht naast haar. Het is Wim. “Ik ben niet zo van de spelletjes.” “Dit is echt lachen, je krijgt een moreel dilemma en een antwoordkaart met ‘ja’, ‘nee’ of ‘hangt er vanaf’. Het is aan jou om degene uit onze groep te kiezen die een antwoord zal geven dat overeenkomt met jouw antwoordkaart. Als je goed gokt, scoor je een punt”, grinnikt Roelien terwijl ze Wim een bemoedigend schouderklopje geeft. Zijn vriendin Maddie, die iets te dicht tegen Marc is aangeschoven, krijgt een vermanende blik. Niet hier, seint Roelien.

“Dilemma één: Je hoort een vrouw schreeuwen in de parkeergarage naast je flat. Snel je toe om te helpen?” Marc kijkt zoekend de tafel rond, werpt een blik op zijn antwoordkaart waarop ‘hangt er vanaf’ staat en wijst dan naar Pim, lid van het plaatselijke studentencorps. “Ziet ze er een beetje lekker uit?”, wil Pim weten. Marc grijnst, dit gaat goed. “Als we zo gaan beginnen, dan .. ”, moppert Wim somber. Maar verder komt hij niet. “Het hangt er dus vanaf”, zegt Marc triomfantelijk en gooit zijn antwoordkaart op tafel. “Eén punt voor mij. Who’s next?”

“Je partner heeft zijn agenda laten slingeren. Blader je die door?” Pim blikt op zijn antwoordkaart met de opdruk ‘ja’ en knikt in de richting van Ellen. Ze likt wat poedersuiker van haar vingers en zegt dan resoluut “nee”. Haar vriend Marc kijkt vol ongeloof: “Mogen we liegen?” Ja, dat mag, gilt Roelien over de tafel, “staat in de spelregels”. “Het is veel leuker als we de waarheid moeten spreken”, vindt Pim die nu op verlies staat. “Hoe weten we nou of iemand de waarheid spreekt”, vraagt Wim. “Dat bepalen wij met zijn allen”, reageert Pim. “Jezus jongens, ik weet niet of ik hier zin in heb”, gromt Ellen. Dan lief: “Jij wel Marc?” “Nee, leuk joh, kom op, we doen het. Het is maar een spelletje”, drukt Roelien door.

“Even een intermezzo jongens: noem je hoogte- en dieptepunt van het afgelopen jaar.” Het is gastheer Jaap die zich in het gesprek mengt. Hij ligt goed in de vriendengroep, is relaxed, vriendelijk en roddelt niet. “’t Is dat -ie een snor heeft en haar op zijn benen, anders zou ik wat met hem beginnen”, herhaalt Pim keer op keer. “Onze vakantie op Kreta”, zwijmelt Ellen als ze haar hoogtepunt noemt. Marc kijkt moeilijk: “Ik vond dat eerder een dieptepunt. Uren op het vliegtuig wachten, blaren op mijn rug van de zon, die ruzie op de camping in Heraklion.” Ellen hoort het verbijsterd aan, tranen zwellen op, Jaap grijpt in: “Wat was jouw hoogtepunt, Wim?” Wim fronst zijn voorhoofd: “Hoogtepunt? Dit jaar was eigenlijk meer een groot dieptepunt.” Vriendin Maddie verontwaardigd: “En Parijs dan?”

Roelien pakt snel haar dilemmakaart en leest voor: “Je partner is ontrouw geweest. Ga je bij hem of haar weg? Wim, die is voor jou.” Wim verslikt zich in zijn cognac, hoest, loopt rood aan. Hij wordt op de rug geklopt door gastheer Jaap. Maddie strijkt onrustig een paar nieuwe vouwen in haar servet, Pim roept dat het “gaat om de waarheid, niets dan de waarheid. “Moet ik het dilemma nog eens oplezen, Wim?” Hij schudt zijn hoofd. “Ik wil eerst meer weten. Is ze met hem naar bed geweest?” “Natuurlijk”, weet Pim. “Dacht je dat ze alleen handje in handje hebben gelopen?” “Hoe vaak hebben ze het gedaan?” Doet dat er toe, klinkt het links en rechts. “Wil je soms ook weten hoe ze het hebben gedaan?”, grinnikt Pim. Wim drinkt zijn glas in een teug leeg en zegt dan resoluut: “Ik ga bij haar weg.” Gejoel, gejuich en geroffel op de tafel. “Ik ga bij haar weg”, herhaalt hij met nadruk. Het gejoel verstomt. Wims ogen zijn strak op Maddie gericht. Roelien kucht, kijkt naar Maddie en Marc die naar hun glas staren. Ellen slaat met haar volle hand op tafel en schreeuwt huilend tegen Marc: “Je zei dat ik gek was, paranoïde, maar wat in je agenda staat klopt dus toch: je hebt iets met haar. Vuilak, vuilak.”

 

Observant

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)