Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Je reinste kullekoek

Zo langzamerhand lezer, hebt u mij leren kennen als een gematigd, zo niet een mild mens. Terughoudend en bezonken in mijn oordeel en wars van grote woorden. Genuanceerd. Subtiel. Grootmoedig. Maar als iets zelfs voor mij onverteerbaar is en het me dun door de broek dreigt te gaan denderen, dan knijp ik mijn billen samen, sper mijn mond wijd open en gooi ik wat me dwarszit er van boven uit. Zonodig kots ik dan met volle overtuiging het hele etablissement onder. U begrijpt het, neem ik aan: er ligt mij iets zwaar op de maag. En dat is niet het gevolg van een overmatige consumptie van oliebollen en appelflappen, maar van een boek dat ik tijdens de feestdagen las: ‘Niemands land’ van Marcel van Dam. De schrijver was ooit staatssecretaris in het kabinet van Den Uyl maar is nu vooral bekend als opgestapt lid van de PvdA. Zijn politieke zwanenzang is, dat moet gezegd, best een aardig boek geworden. De titel is goed gekozen, de openingszin is zelfs om in te lijsten, maar van een deel van de inhoud krijg ik hele erge oprispingen. En dat ligt niet aan de auteur; wel aan wat hij opschreef. Hij laat namelijk zien dat sinds 1980 de koopkracht van de AOW niet gestegen is terwijl die van de 10 procent hoogste inkomens in die periode met bijna 60 procent omhoog ging. Mensen die van de AOW moeten leven, delen dus al dertig jaar lang niet mee in de welvaartsgroei. Daarom ging in 2005 een geringer deel van het nationaal inkomen naar het staatspensioen dan in 1970: vijf tegen zeven procent, terwijl het aantal 65-plussers intussen toenam. Dat aantal blijft tot 2050 stijgen, maar de tweede verrassing is dat de meerkosten aan AOW-uitkeringen geheel gecompenseerd zullen worden door de opbrengsten van de belasting die een deel van de nieuwe bejaarden over hun aanvullende pensioen gaan betalen. Ik wist niet wat ik zag en heb het uiteraard nagegaan, maar Van Dams verhaal strookt met de berekeningen van het CPB. Dezelfde berekeningen waarop de regering zich beroept. Dat de AOW door de vergrijzing onbetaalbaar dreigt te worden, is dus je reinste kullekoek. De politici die roepen dat er dringend iets gebeuren moet, dat de pensioengerechtigde leeftijd wel omhoog moet om de uitkering überhaupt in stand te kunnen houden, kletsen uit hun onwelriekende nek. De zorg voor ouderen is een blijk van beschaving. Daarom hoop ik dat Bos, Donner, Bak Ellende, Pechtold, Rutten en al die anderen die nu om het hardst roepen dat de AOW ‘gemoderniseerd’ moet worden allemaal een gezegende leeftijd zullen bereiken. Bijzonder gezegend zelfs, maar wel op voorwaarde dat ze na hun pensionering minstens dertig jaar alleen van de AOW (in 2010 nog geen twaalfhonderd euro in de maand voor een echtpaar – een schijtbeetje) moeten rondkomen. En anders mogen ze van mij vandaag nog door het ijs zakken. ’t Is wat laat voor een kerstwens, dat geef ik toe, maar hij is wel van harte gemeend. Stelletje godvergeten harteloze asociale kwakballen dat het zijn.

 

 

Nico Baakman

Nico Baakman is universitair docent European Studies

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)