Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Jezuïet

Nu het einde van de Nederlandse aanwezigheid in Afghanistan in zicht komt, kunnen we de balans gaan opmaken. Aan de Afghaanse kant is het onbekend maar aan Nederlandse zijde staat de teller op eenentwintig doden. Was het dat waard? Die vraag moet vooral niet opgeworpen worden, menen sommigen, omdat dat nog meer leed toevoegt aan de nabestaanden. Dat is vast waar, maar als argument schandalig. Natuurlijk leef ik mee met de nabestaanden, de verminkten en de getraumatiseerden. En juist daarom moeten we het erover hebben: hun leed mag toch niet voor niets geleden zijn?

Sommigen schijnen te vinden dat de moeite waard was. Het CDA wilde immers nog wat blijven en nam dus het risico op nog meer doden en gewonden op de koop toe. Maar de PvdA wilde weg en daarom beschuldigde Maxime Verhagen Bos ervan politiek te bedrijven over de ruggen van de Nederlandse soldaten. Laat dat eens rustig op u inwerken, lezer. Een natuurtalent, die Verhagen, of anders bij de Jezuïeten in de leer geweest. Beide kan ook, want hij is goed katholiek opgevoed.

Bij mij is dat mislukt, maar een Credo voor de Grote Levensvragen heb ik nog wel. Mijn eerste geloofsartikel is dat ik zeer aan het leven hecht en het tweede dat ik er vanuit moet gaan dat alle anderen daar net zo over denken. Vervolgens zegt mijn catechismus dat iedereen over zijn eigen leven mag beschikken en het dus ook in de waagschaal mag stellen voor iets wat hemzelf daarvoor belangrijk genoeg lijkt. Als iemand dat doet om een medemens te redden, dan, zo luidt artikel vier, is het een held. Maar artikel vijf verklaart: zelfverdediging mag, doch wie bereid is andermans leven op te offeren voor een kleiner eigenbelang is crimineel.

Laten we nu eens kijken naar Afghanistan. Wat deed het leger daar ook al weer? Opbouwen? Dat was een smoes: het ging vechten. En niet om ons te verdedigen maar omdat we een grotere internationale rol wilden spelen. ‘We’ is hier de regering, met de minister-president en die van Buitenlandse Zaken voorop. Die wilden op internationale bijeenkomsten namelijk ook wel eens voor vol aangezien worden, en ziet, dat lukte: Nederland mocht achter een bijzettafeltje de G20 bijwonen. Daar hebben u en ik natuurlijk nog jaren plezier om, maar mag een goede grap levens kosten? Nu zegt u misschien: hoho, die soldaten kenden het risico. Triest, die slachtoffers, maar dat kan gebeuren als je soldaat wordt. En dat is waar. Anderzijds: een brandweerman weet ook van tevoren dat zijn beroep gevaarlijk is. En toch moet de brandweercommandant die zijn mensen een vuurhaard instuurt met de enkele bedoeling indruk te maken op andere commandanten zich voor de rechter verantwoorden, zeker als er een dode of gewonde valt. Allicht, en dat zou ook moeten gebeuren met de ministers die naar Afghanistan wilden. Ze hadden daar best hun eigen leven voor mogen geven, maar nu ze soldaten stuurden is het eenentwintig keer medeplichtigheid aan dood door schuld. En voor die smerige Jezuïet gelden verzwarende omstandigheden.

 

Nico Baakman

Nico Baakman is universitair docent European Studies

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)