Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Baan

Vorige week werd duidelijk dat ik mijn laatste toets ever, ever, everest heb gehaald. Erg fijn. Maar het idee dat de eindstreep nu echt in zicht begint te komen vervult me niet bepaald met vreugde. Ik heb nog steeds geen idee wat ik hierna wil doen.

In de regel is het zo dat onze papa’s en mama’s elkaar tijdens de studie zijn tegengekomen, een huisje hebben uitgezocht en de suburban bliss zijn ingerold. Papa kreeg een baan, mama werkte er nog parttime wat bij tot ze kinderen moest gaan uitpoepen, en zodra het eerste gebroed van de navelstreng was ontdaan ging het hoofdzakelijk nog over luiers en de hypotheek kunnen betalen. Of pa zijn baan enigszins boeiend vond maakte vanaf dat moment weinig meer uit. Je zelf-actualisatie (u weet wel, Maslows piramide) is een stuk minder belangrijk als je partner en kind thuis op je zitten te wachten, zo kan ik me voorstellen.

Anders dan onze ouders zullen wij in grote meerderheid single de arbeidsmarkt op gaan, en is die eerste baan straks ook het belangrijkste onderdeel van mijn identiteit. Met een leuke vriendin op de bank is een matige baan nog wel draaglijk, maar als ik elke avond om een uur of half negen thuiskom in een leeg huis, een magnetronmaaltijd erin knal en na Pauw en Witteman alweer in mijn nest moet liggen omdat ik anders die 70-urige werkweek niet echt volhoud, dan moet die baan wel verdomd leuk zijn, wil ik mezelf niet na een paar maanden al van het kantoorgebouw afstorten.

En dat is het probleem: ‘verdomd leuk’ ben ik tot dusver niet tegengekomen. ‘Niet heel kut’ al wel een paar keer, maar moet je daar tevreden mee zijn? Daarnaast heb ik het idee dat ik met 26 jaar al best oud ben, en me dus niet al teveel fuck-ups meer kan permitteren.

Dit weekend stond ik met een vriend van een vriend te praten in de 043. Hij moest me niet, ik zag het aan zijn ogen. Zijn traineeship passeerde de revue, en ik legde bovenstaande zorg aan hem voor.

“Ik weet niet wat jij allemaal denkt, maar je bent straks gewoon het broekie hoor, en als je het niet leuk vindt dan ga je gewoon wat anders doen.”

Hij zegt het een beetje denigrerend, maar het is het beste nieuws wat ik in tijden heb gehad. Gewoon het broekie.

 

Jeroen Postma

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)