Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Sjengen

In Oxford noemden ze het eeuwen geleden al ‘Town and Gown’, de grote kloof die de academische gemeenschap in een universiteitsstad scheidt van de burgerbevolking. In Groningen heten ze stadjers, in Delft bestaat er onderscheid tussen Delvenaren en Delfteriken, en wij hebben het over Sjengen. Tegenwoordig leidt het zelden nog tot fysiek geweld: in ons mooi Mestreech blijft het meestal bij een verwensing (ik leen de term ‘kátstudent’ even van een vent van Mezekouw), ook al wil er op zaterdagavond wel eens een grimmig sfeertje hangen in de Feesfebrik en kan ik me nog een incident herinneren tijdens een Inkom waar inwoners hun onvrede over een CF-feest met een knuppel in de hand wilden komen tonen.

Het is gewoon de kift! Er is natuurlijk elke avond wel een mooie partij om heen te gaan, in de Appie Helm wil je wel eens op luide toon de voorgaande nacht doornemen met je vriendjes, en je enige echte verplichting is af en toe een vak te halen. Een prettig gezicht voor de distributiemedewerker die straks met zijn niet-zo-heel-leuke vriendin op de hoekbank een Knorr-maaltijd wegwerkt tijdens SBS Shownieuws, en de volgende ochtend moet constateren dat er wéér in zijn portiek is gepist.

Maastricht is natuurlijk een geval apart. Vier sterrenzaken op loopafstand van elkaar, terwijl het gehele noordoosten van de stad als Vogelaarwijk is aangemerkt. Tel daar de dagjes-Duitsers van het weekend bij op en ik zou me als Sjeng ook kapot ergeren. Studenten zijn elitair, spreken de taal niet, weigeren te integreren, worden gesponsord door de overheid en bepalen in grote mate het straatbeeld. Je zou er PVV van gaan stemmen.

Dit weekend stond ik achter de bar bij een benefietconcert uitsluitend bezocht door lokale babyboomers, en ik besefte dat ik de locale eigenaardigheden eigenlijk wel aardig vind. Vijftigers die zich nog ongegeneerd een stuk in de kraag drinken, ook in het bijzijn van hun kroost. Bij elke sjoes of pèls wordt een ‘roeje Spa’ besteld, zodat ze na afloop kunnen volhouden dat ze nog prima kunnen rijden. Als blijkt dat de barman je niet verstaat schakel je niet over op Nederlands, je schreeuwt je bestelling gewoon wat harder.

Zoals wij mopperen over Duitsers die totaal niet participeren in het studentenleven, zo kan ik me de autochtone irritatie wel voorstellen over die vrijbuiters die vijf jaar later weer vertrekken om op een salaris te starten waar zij drie loonschalen over doen.

En weet je wat? Ik neem al jaren afscheid met “haije!”. Dat doe ik straks in Amsterdam denk ik ook nog wel.

 

Jeroen Postma

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)