Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Puisterige onderwijsconsumenten

Wat is dat toch voor een slap soort mode, dat met die gasthoofdredacteuren? Het woord alleen al. Kunnen ze het zelf niet meer, daar bij de Libelle, of bij de Flair, of al die andere periodieken? En verbeeld ik me nu dat vooral dames- en meisjesbladen er gek op zijn? De Viva met Arie Boomsma, Margriet met Job Cohen, gottegot. Dat geeft te denken hoor, als je zo gemakkelijk je ziel verkoopt.
Intussen is ook Observant eraan ten prooi gevallen. En meteen vet: niet één gasthoofdredacteur, nee, vier! En wat nog veel erger is, het zijn studenten. Dan weet je het wel. Piepjong, niks te melden maar een grote muil van heb ik jou daar. Zeker deze vier, want het zijn voorzitters van de kluppies en die hebben qualitate qua natuurlijk de grootste bek anders waren ze het nooit geworden.

En nu komt het. Mij, Albert Bergbroeder, is vriendelijk doch met klem verzocht om het eens een keer over studenten te hebben. Ik zeg nog tegen mijn begeleidende redacteur (stelt u zich daar niet te veel van voor, hij doet de punten en komma’s), ik zeg, luister, als ik qua interessantheid moet kiezen tussen onze president en studenten, dan is dat gauw beslist hè! Dat wint onze president met slaande trom. En ook de andere leden van ons Hoge College, ja zelfs het tweede echelon, dat der decanen. Allemaal - óók een Jos Lemmink van de SBE, ook een AaWee Heringa – zijn ze boeiender, kleurrijker, pakkender, onderhoudender dan de willekeurige student (herstel, mannelijke student, de meisjes is een ander verhaal, zeker nu het weer zomer wordt). Om nog maar niet te spreken over het universitaire middenmanagement, de directeuren: wonderen van sprankeling en frivoliteit vergeleken met die puisterige onderwijsconsumenten die hier hun lesjes volgen.

Wat maakt zo’n student nou helemaal mee? Ik bedoel, kijk naar boven en naar links, dan zie je a) een strip over het treurige leventje van deze ondersoort, en b) buurman Jeroen die pogingen doet iets van dat armzalige bestaan op papier te zetten. Meestal gaat dat over sneue vriendinnetjes of stoerdoenerij op de kroeg. Nou, boeiuuuuh!!!

Zet dat eens af tegen de erudiete tweets uit alle vier windstreken van onze president! Je leest bij mijn papieren buurman ook nooit dat hij eens een hoofdstukje Bertrand Russell erbij pakt, of Nietzsche, of Bas Haring voor mijn part, als het dan per se jong moet zijn.

Nu neem ik ze allemaal niets kwalijk hoor, de jongens en meisjes studenten, maar nog kletsnat achter de oren en dan toch denken dat je flauwe tekstjes op Facebook al bijna literatuur zijn: kan het een tikje bescheidener? Een onsje meer besef dat de wijsheid met de jaren komt? Het zou het leven zo veel prettiger maken, weet ik uit ervaring. Ik spreek wel eens een docent van deze prachtuniversiteit, wat zeg ik, ik spreek er heel veel, en dan heb ik vaak moeite om mijn tranen te bedwingen. En niet van het lachen hoor. Hologig en met zenuwtics rond de mondhoeken doen ze hun beklag over de terreur van het jonge volkje. Dat er laatst weer eentje was die …. “ALBERT!!” (sorry lezer, mevrouw B. roept). 

“Ja Truus?”

“Wat zit je te doen?”

“Ik moet een column schrijven over studenten.”

“O leuk, is weer eens iets anders dan die eeuwige baasjes op de Berg.”

“Maar die voorzitters, dat zijn toch ook baasjes?”

“Je gaat toch niet over ze zitten zeiken hè?”

“Zeiken? Ik? Moi?”

“Ik waarschuw je. Anders vertel ik de mensen hoe je echt heet.”

 

Uw roddelkont,

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)