Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Viktor

Eind mei is er ieder jaar in Dubrovnik een internationaal seminar over procesrecht. Het is vooral bedoeld om Kroatië op de Europese kaart te krijgen, zodat geleerden uit alle windstreken worden ingevlogen om wat te zeggen. Dat verklaart ook de Amerikaanse sfeer die ervoor zorgt dat alles "highly interesting and important" wordt gevonden, ook al is het een bijdrage in onverstaanbaar Servo-Kroatisch steenkolenengels over deurwaarderssalarissen in 19de-eeuws Montenegro.

      Zo'n seminar is een jaarlijks feest, vooral door het decor: Venetiaans en katholiek Dubrovnik, in marmer opgetrokken tussen het grauw van de rotsen aan de ene en het blauwgroen van de Adriatische zee aan de andere kant. In de oude stad is alles precies zoals het altijd geweest is, zodat je aan de haven voor een paar kuna's kunt genieten van gegrilde inktvis met veel lokaal bier.

      Zelfs terug naar huis is een belevenis. Het vliegveld ligt 25 km van de stad af en een taxi is het enige betrouwbare vervoer. Taxichauffeurs in Dubrovnik zijn een verhaal apart. Ze torsen minstens één oorlog met zich mee, kunnen kapitalisme en socialisme uit eigen ervaring met elkaar vergelijken en hebben ook nog hun persoonlijke verhalen. Dit jaar zat ik bij Viktor in de auto.

      Na wat gemeenplaatsen over het weer werd al snel duidelijk dat Viktor zeeman was geweest op een ‘cargo ship’. Hij had de hele wereld gezien. Omdat zo'n mededeling meestal de aanloop is tot een mij onverschillig latende verhandeling over vrouwen die elders kunnen worden aangetroffen, vroeg ik maar gauw wat hij van het eten vond in de rest van de wereld. Kroaten zijn nationalisten, dus dat was, zoals ik al verwachtte, niets. In Shanghai was de soep water en als je om kippenbouten vroeg dan kreeg je geschubde hanenpoten. Nee, hij at liever ‘white kidneys’.

      ‘White kidneys’? Dat is, legde Viktor uit, wat op Kroatische menukaarten staat om toeristen niet af te schrikken. Eigenlijk zijn het gewoon ballen. Ballen van stieren of bokken of wat dan ook. Een Kroatische lekkernij, maar in het buitenland lastig te krijgen. Met een paar landgenoten moest hij eens op zijn ‘cargo ship’ 20.000 schapen naar Iran vervoeren, want daar houden ze van schapenvlees. Het was een lange reis en ze hadden al gauw door dat de kok weinig te bieden had. Iedere avond gingen ze daarom naar het ruim om wat  rammen te castreren. Kroaten zijn ruwe jongens, dus daar hadden ze geen problemen mee. Ze hadden fantastisch gegeten die reis. De grootste lol kwam toen de beesten werden uitgeladen, want die Iraniërs raakten compleet in paniek. Alle 20.000 dieren moesten terug het schip in, want schapen zonder ballen hoefden ze daar niet.

      Honderd kilo bulderend gelach vulde de taxi. Er waren geen dierenbeschermers in de buurt, dus ik lachte vrolijk mee. Heimelijk bewonder ik mannen die recht op hun doel af gaan vanuit een primitief maar overzichtelijk wereldbeeld. Als je in nood komt, zijn dat de kerels die je nodig hebt.

      Van de week kwam het bericht dat Ritzen vertrekt. Dat lijkt me echt een baantje voor Viktor. Hij kan goed rondkomen van een paar honderd kuna per dag en rukt ongecompliceerd iemands ballen eraf als er weer eens slap wordt geluld. En hij is nog katholiek ook.

 

Fokke Fernhout

Fokke Fernhout is hoofddocent metajuridica

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)