Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"En sinds wanneer is satire leuk?"

Het zal toch niet waar zijn? Dat-ie vertrekt vanwege mij? Ja, ik weet het, u denkt: het is die Albert in zijn bol geslagen, die arrogante kwast, maar echt, ik heb mijn voelsprieten in elke kier van dit gebouw en ik weet inmiddels dat onze president een gevoelig man is die dit laatste jaar geleden heeft onder mijn stukjes. En als ik zeg geleden bedoel ik ook: geleden. Echt, ik ben er van geschrokken. Dat ging zo. Onlangs een paar nordic walking stokken gekocht om de houding te verbeteren – te krom, te stram, dat krijg je als zittend ambtenaar – en zo kwam ik op een van mijn in-the-house trainingsrondjes tussen de middag langs het carré waar ons Hoge College zetelt. U weet wel, tweehoog met een looppad rond de vide en met een mooi zicht op alles wat zich in de hal van de Berg durft te vertonen: decanen die weer om geld komen bedelen, promovendi die zenuwachtig wachten tot ze hun boekske mogen verdedigen, rokers die zich naar de glazen klapdeur spoeden. En daartussendoor wij natuurlijk, het enthousiaste beleidsambtenarenkorps, altijd goedgeluimd en bereid om met een kwinkslag de dag een beetje op te leuken.

Terwijl ik zo al nordicwokkend het ambtelijke spierwerk er van langs gaf, hoorde ik vanuit de hoek, vanuit de presidentiële vertrekken, een zacht gejammer. Het was donderdag, dit blad was hem zojuist door steun en toeverlaat Joke overhandigd, met de gebruikelijke zakdoek want het werd de president geregeld te machtig als hij bij de achterpagina belandde. Ik ving flarden op “…. zo oneerlijk, ik werk me kapot, tachtig uur in de week is nog niks, de mensen beseffen niet wat ik allemaal voor ze doe, dat ik onze naam uitdraag tot in oorden waar zelfs Marco Polo nooit heeft durven komen, dat ik beurzen uitdeel aan Moeras-Arabieren en Bos-Oeigoeren, en dat wil ik dan laten verkondigen door ons hoofd Fijne Berichten maar niemand die het dan nog gelooft, ik word er zóóó doodmoe van…”

Joke trachtte de pijn te verlichten met een sussend: “Ach Jo, laot gaon, het schijnt satire te zijn...” maar dat viel zo te horen minder goed. “SATIRE?” De president ontplofte. “En sinds wanneer is satire leuk? Sinds wanneer moeten we daarom làchen? Sinds wanneer is dat een vrijbrief om mij te kleineren en te kwetsen?”

Lezer, ik kon het niet langer aanhoren. Met het schaamrood op de kaken nam ik de stokken onder één arm en verwijderde me schielijk.

En ik besloot om hem een brief te schrijven. Dat ik het allemaal niet zo bedoeld had, dat het voor de gein was, dat hij het allemaal niet zo zwaar moest opnemen. De zinnen wilden echter niet vlotten en ik liet het er maar even bij.

Nu was er onlangs die klop op de deur. Op alle deuren. Van de hoogste afgezant van het College, MUO-hoofd Nick, die stelselmatig de gangen langsging met slechts één vraag: wie is die vermaledijde Bergbroeder? Want, zei hij, als we de levens- en arbeidsvreugde van onze president nog een klein beetje intact willen houden is het beter als deze laffe anonymus/pseudonymus verdwijnt. Ik kreeg acuut visioenen van andere door hun collega’s slecht begrepen lieden die in beton werden gegoten en vervolgens in de Maas afgezonken, verstopte me in een wc en bezon me op mijn toekomst. Zou ik, als ik me terugtrok, de president voor onze instelling kunnen behouden? Zodat zijn zegenrijke arbeid voort kon gaan, zonder last van hinderlijke lolbroeken als ondergetekende? Zodat ook de ambtelijke Bergtop en de rest van het College ongestoord zijn werk zou kunnen doen: hier en daar een dienst privatiseren, een taskforce instellen, een buitenlands filiaal openen, een duur apparaat bestellen voor Bernadette, een duur ICT-systeem implementeren en dan weer een duur bureau inhuren om dat te evalueren, en ik dacht: ze gaan hun gang maar, ik duik onder.

 

En daar kwam me deze week het bericht dat onze president … Te laat dus. Maar voor alle zekerheid houd ik me toch nog even gedeisd. Tabee, misschien tot betere tijden,

 

  

 

Uw roddelkont, 

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)