Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Welcome to the real world

Ze waren diep ontgoocheld, zeiden ze. Met zo veel ambitie en energie naar Maastricht gekomen, “en moet je ons nu eens zien!” Dat laatste zei de man van het stel. En inderdaad, compleet uitgeblust, zo zaten ze tegenover me. Ik heb het over George en Joyce. Je hebt wel eens van die mensen die beter een ander hadden kunnen zoeken omdat hun namencombinatie tongbrekende capriolen vergt, maar soit, ze hebben elkaar gevonden en ze zijn nog steeds bij elkaar. Voor hoe lang nog, tja, dat was wel de vraag toen ze aan mijn deur klopten. Niet dat ze met een relatiecrisis worstelden, maar hun stressmanagement was niet om over naar huis te schrijven en zoiets vreet door in de liefde.  

Wat is er aan de hand? De twee, allebei wetenschappers, hebben zich een jaartje of vier geleden naar Limburg laten lokken door alle jubelberichten die ze over onze universiteit hoorden. Joyce, want van haar ging het initiatief uit, had een toffe baan als UD in Groningen maar zonder veel groeiperspectief. Boven haar zat een hele kluit relatief jongere babyboomers die haar alle hoop op promotie voorlopig ontnam. Bovendien had ze de indruk, meer dan dat zelfs, dat deze boomers het er een beetje van namen en er voor de rest lustig op los konkelden, de baantjes verdeelden en beslist niet meer streefden naar excellentie en toponderzoek en toponderwijs. Ofschoon dat laatste toch ook in Groningen ergens in een mission statement van de uni schijnt te staan. Op een wetenschappelijk congres kwam ze collega’s uit Maastricht tegen en afijn, van het een kwam het ander: ze vroegen haar de overstap te wagen. Joyce, gevlijd natuurlijk, zocht alles op wat ze over de UM kon vinden en kwam alleen maar teksten tegen in de trant van Harvard aan de Maas, een echte researchuniversiteit, hartstikke internationaal, in de top drie in Europa zus, top tien in de hele wereld zo, en dat iedereen er de hele dag bezig is met innovatie op elk mogelijk terrein. Juichend viel ze George, spreek uit Sjors, in de armen met de mededeling dat haar uitdaging voortaan in Maastricht lag.

Op dit punt gekomen onderbrak ik haar relaas. “En George, hoe was dat voor jou? Jij had je eigen werk, toch?” George keek op, twee droevige ogen staarden me aan. “Ja Truusje, ik deed mijn eigen ding in Groningen, voor mij hoefde het niet zo nodig maar toen liet Joyce mij die UM-brochures lezen en ik zag de website en ik dacht wauw, innoveren, dat is wel iets voor mij. En er bleek een baan te zijn, bij een van de binnenstadsfaculteiten.”

Joyce: “Echt, we gingen vol goeie moed naar het zuiden.”

George: “Eerst zag jij het nog wel zitten in Randwijck.”

Joyce: “Ja, zeker als ik weer eens luisterde naar speeches van onze universiteitsbestuurders, goh, die waren inspirerend. Maar dan kwam ik weer terug bij m’n vakgroep en daar zaten ze alleen maar te mopperen dat er van alles te weinig was: geld om naar congressen te gaan, tijd om onderzoek te doen, mogelijkheden om carrière te maken.”

George: “En ik hoopte op grote buitenlandse namen die hier zouden komen doceren, op baanbrekende Maastrichtse inzichten die de internationale pers zouden halen.”

Joyce: “En dan lees ik nu weer dat 2500 Nederlandse hoogleraren de UM ergens op de zoveelste plaats zetten in de Elsevier. Dat deed de deur dicht. Het is hier net als overal, Groningen, Utrecht, you name it. Verdienstelijke wetenschappers vind je er wel, daar niet van, maar ik ging voor de ..” - een ingehouden snik – “nou ja, voor die top dus. En nu ben ik bang dat ik daar nooit zal komen.”

Ik had met ze te doen. Maar wat moet je als coach/levensadviseur? Soms is er geen oplossing, soms moet je mensen proberen te verzoenen met hun lot. Dus ik zei: “George en Joyce, leer er mee leven. Het is hier best leuk aan de UM maar met die slogans moet je gewoon je derrière afvegen. Welcome to the real world.”

 

 

Truusje Tintemans

Vragen, problemen? Truustint@gmail.com

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)