Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Sobczak: het gaat fout bij die c en die z”

“Sobczak: het gaat fout bij die c en die z”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Faro Sobczak (Geleen, 1985)

Promovendus gezondheidsrecht

Vriendin Nina

Woont sinds deze week in Amsterdam

Waar herkennen mensen jou aan? Qua uiterlijk? Mijn twee verschillend gekleurde ogen: bruin en blauw. Sommigen zien het pas na een half jaar, merken het op als ik er zelf over begin. Dan weet ik dat ze me nog nooit in de ogen hebben gekeken. Als het om mijn karakter gaat, ben ik altijd in voor een gezellig en leuk gesprek.     Lievelingsauto? Porsche 911. Ik heb nu een Fiat.   Mijn voetbalschoenen staan in de garage. Nee, ik heb niets meer met voetbal. Als kind was ik spits en dat deed ik niet onverdienstelijk. Daarna ben ik gaan tennissen. Ik wil graag winnen, ben gedreven, maar ik kan ook goed tegen mijn verlies. Mijn broer speelt op vergelijkbaar niveau en is regelmatig mijn tegenstander.    Mijn naam moet ik altijd spellen. Het gaat fout bij die c en die z. Ik heb tig varianten gezien. Sobczak is een Poolse naam. Mijn opa is als vijf- of zesjarige naar Nederland gekomen.     Ik heb een hekel aan jaartallen. Ja! Ik vergeet ze, net als verjaardagen. Mijn moeder is geschiedenisdocente, maar haar passie voor geschiedenis heb ik niet overgenomen. Ze heeft me wel wat ezelsbruggetjes geleerd, maar jaartallen blijven nietszeggend. Op school hield ik van Nederlands. Ik vond het leuk om opstellen te schrijven, vond de grammatica interessant. Was ik geen rechten gaan studeren, dan had ik misschien voor de journalistiek gekozen. Maar van jongs af aan wist ik dat ik advocaat wilde worden.   Ik zit elke donderdag in de Tribunal. Ik vind het een leuk café, maar ik ga liever naar café Zondag. Er hangt een fijne sfeer. Ik ben geen kroegtijger. Ik houd van een drankje met vrienden, maar dan tot een uurtje of elf, twaalf. Tijdens mijn studententijd in Maastricht hield ik het langer vol.     Hoe ziet een woedende Faro eruit? Ik ben niet snel woedend. Ik blijf altijd kalm. Maar ik kan wel geïrriteerd zijn, en dan ben ik vrij kortaf. Ik heb een appartement gekocht in Amsterdam, maar de taxateur houdt zich niet aan zijn afspraken, en ja, dan laat ik duidelijk merken dat ik daar niet van gecharmeerd ben.     Op wiens uitvinding ben je jaloers? Poeh. [Denkt een paar seconden na] De bedenker van de computer. Een knap staaltje techniek.     Mijn hond moet nodig naar de wassalon. Ik heb hem vorige week nog in bad gedaan. Jones, een Jack Russel, kregen we als puppy drie jaar geleden. Het is een ADHD-hond.   Voor kerst wil ik… Ik ben niet materialistisch aangelegd, hoef niet per se het nieuwste van het nieuwste. Doe maar een mooi pak, voor op mijn nieuwe werkplek. Ik ga per 1 januari aan de slag bij een advocatenkantoor op het gebied van letselschade. Dat ligt in het verlengde van mijn onderzoek over asbest-aansprakelijkheid, medische aansprakelijkheid en rechten van patiënten. Op 17 januari zal ik mijn proefschrift verdedigen.     Grootste blunder? In Amsterdam vroeg ik aan een man waar ik het GFT-afval kwijt kon. Hij keek me vreemd aan en toen dacht ik: oké, ik ben nog niet geïntegreerd in de grote stad. Daar doen ze dus niet aan afvalscheiding.     Advocatuur of onderzoek? Ik heb net vijf jaar onderzoek achter de rug, dus op dit moment zeg ik: de advocatuur. Ik wil graag de belangen behartigen van de individuele cliënt.     Ik ben slecht in… koken voor een grote groep. Voor twee personen kan ik nog wel een redelijke maaltijd op tafel zetten, basic hè, geen sterrenniveau.  Eet jij voor 10 duizend euro nooit meer chocolade? Daar wil ik de chocolade voor laten. Ik zou van het geld een nieuwe keuken kopen.   Een proefschrift schrijven is een hel. Het is geen makkelijke opgave, maar geeft veel voldoening. Naarmate je vordert, wordt het lastiger. Je gaat alles wat je eerder hebt geschreven opnieuw lezen en herschrijven. Maar op een gegeven moment moet je tegen jezelf zeggen: het is af.     Eeneiig of twee-eiig? Mijn tweelingbroer en ik lijken heel veel op elkaar, dus ik verwacht eeneiig, maar we hebben het nooit laten onderzoeken. Ik ben als eerste geboren, Cas is mijn broertje. Hij heeft geneeskunde gestudeerd in Maastricht en als ik dan door de stad liep, spraken zijn studiegenoten me aan als Cas. Ik heb soms zelfs mijn ID-pas moeten laten zien, omdat ze me niet geloofden. Het verschil? Mijn blauwe en bruine oog. Hij heeft twee bruine.    Hoeveel vrienden heb je? Een stuk of twintig. Ze staan in een mailinglijst. Als iemand iets bedenkt, gaat een e-mail de deur uit. Maar de e-mails worden steeds minder, omdat iedereen een drukke agenda heeft. Winkelen met mijn broer is één grote teleurstelling. Ja, hij heeft meer geld dan ik (hij is arts-in-opleiding) en kan dus ook meer kopen. Bovendien vind ik het jammer als hij iets in zijn handen heeft dat ik ook leuk vind. Dan zegt hij: ‘Is van mij’. Dat zeg ik overigens ook als ik als eerste iets vind. Hij is wel uitbundiger in zijn kledingkeuze.     Mijn promotor is mijn beste vriend. Gerrit van Maanen is mijn eerste promotor en zeker, hij is een goede vriend. We zitten haast op één lijn met alles, we hebben veel raakvlakken. Hij is net zo gestructureerd als ik. Hij houdt van sport en natuur, heeft net als ik een hond. Toch is er ook enige afstand. Ik weet waar hij woont, maar zal nooit zomaar onaangekondigd op bezoek gaan.     Mooie man? [Kijkt de journalist vragend aan] Ik krijg best vaak complimenten. Ik heb een getinte huidskleur, Spaans bloed van mijn moeders kant. Op vakantie spreken Italianen en Spanjaarden me regelmatig in hun eigen taal aan.     Het ergste wat je is overkomen? Het overlijden van mijn vader, daar kan ik niet omheen, dat draag ik altijd met me mee. Ik was twaalf. Maar als ik nog iets mag noemen: de verkoop van ons paard. Dat hebben we zeven jaar gehad, we hebben veel meegemaakt en met de verkoop valt toch een stukje geschiedenis weg. Mijn broer en ik hebben het al die jaren verzorgd en daar hebben we veel voor opzij moeten zetten. Een paard onderhouden is niet goedkoop. Ik herinner me de keren dat we op de fiets stapten richting de manege, of de spanningen tijdens de dressuurwedstrijden. Mijn vriendin zat op het paard; mijn broer en ik coachten. De beste stuurlui staan aan wal, haha.

 

 

 

 

 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)