Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

200 Jaar begraafplaatsen

200 Jaar begraafplaatsen

In het najaar van 1959 wilden we, studenten nog, in Parijs in ieder geval de begraafplaats Père Lachaise bezoeken. Wie daar niet allemaal voor altijd lagen! Bij de ingang kon je een plattegrond kopen. Onmisbaar wanneer je even bij alle grote kunstenaars langs wilde. Sindsdien kan ik geen ‘dodenakker’ meer bezoeken zonder, al is het maar even, op de stenen te lezen wie er liggen, kapelletjes en beelden met bewondering of afschuw te bekijken, en vast te stellen of een graf wel goed wordt verzorgd. Heddy Honigmann bracht in 2006 de film Forever uit naar aanleiding van het tweehonderdjarig bestaan van Père Lachaise. Filmhuis Lumière draaide zondag deze documentaire omdat het dit jaar ook tweehonderd geleden is dat de begraafplaats aan de Tongerseweg ingezegend werd. Maastricht was in 1812 een Franse stad. Daarom moesten ook hier de overledenen buiten de stad begraven worden.

In het begin van de film kwam ik mezelf tegen in de persoon van een dik Amerikaans meisje dat met eenzelfde plattegrondje in de hand toch maar vroeg hoe ze bij het graf van Jim Morrison (popheilige, ligjaar 1971) moest komen. Later verklaart een vaste bezoeker van de tombe van Franse schrijver Marcel Proust ook zijn eigen jeugdige, jachtige gedrag van vroeger. “Je bent dan nog niemand.” Pas later leer je omgaan met de dood en je overledenen. Geliefden, familie, vrienden, helden. In het najaar van 1991 waren wij verder in onze ontwikkeling. Op de Nieuwe Joodse Begraafplaats in Praag stonden we in de rij bij het graf van Franz Kafka. Voor ons was een onmiskenbaar Joods-Amerikaanse jonge vrouw aan de beurt. Ze onderhield zich geruime tijd met de schrijver. Daarna maakte ze plaats voor ons. En sloot weer achter aan.

Aan de vertoning van de film ging een gesprek vooraf tussen twee kenners van en schrijvers over Maastricht. Jac van den Boogard ondervroeg Servé Minis over zijn mooie - en mooi uitgegeven - boek Als de stemmen zwijgen, spreken de stenen. Een gids van de begraafplaats waar zo’n veertigduizend Maastrichtenaren hun rustplaats vonden. Ook daar kunt u nu goed voorbereid langs bekende en minder bekende graven wandelen. In alle rust, in een tuin van stilte.

 

Hans Philipsen

Tot het einde van dit jaar is er een tentoonstelling over 200 Jaar begraafplaats in het Regionaal Historisch Centrum Limburg, Sint-Pieterstraat 7, tijdens kantooruren.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)