Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Rinkelende telefoons in de onderwijsgroep

Ik kreeg mijn eerste mobiele telefoon toen ik zestien was. Gewonnen met een debatwedstrijd, geen grapje. Vierhonderd gulden. Sindsdien ben ik geen early adopter geworden: dvd’s kijk ik op een Xbox van vijf jaar oud (gratis bij een telefoonabonnement), pas in 2008 zwoer ik de Discman af (meer dan 100 cd’s meenemen naar je buitenlandsemester is niet echt een optie als je ook nog wat onderbroeken in je koffer wil stoppen, dan toch maar aan de iPod), en mijn huidige telefoon belt, smst en schiet desgewenst wazige foto’s. Iemand die hands-free bellend over straat loopt dicht ik voor het moment van herkenning meestal een stoornis op het autistische spectrum toe. Het verzoek van de rector magnificus of ik iets kon vertellen over het gebruik van mobiele telefoons onder studenten is mijns inziens dus een beetje aan de verkeerde persoon gericht.

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die zich ernstig storen aan de verschuivende telefoonetiquette: in de collegebanken wordt zonder gêne gesms’t, een gesprek afbreken om je telefoon op te nemen is niet altijd meer een doodzonde, en Kamerleden lijken tijdens het vragenuurtje vaak geïnteresseerder in hun Blackberry dan in de persoon achter het katheder. Liever dat, dan uitgebreid de krant gaan zitten lezen, dunkt me. De op de meeste studentensociëteiten geldende telefoonmos (“Al je vrienden zijn toch hier?”) en bijbehorende enkeltje spoelbak is ook een beetje af aan het brokkelen, maar moet ik die afspraak op mijn hand schrijven in plaats van hem in mijn digitale agenda te zetten?

Misschien is het grootste bijverschijnsel hiervan wel interessanter: studenten, en jongeren in het algemeen, maken nauwelijks meer gebruik van vaste telefoonlijnen. Ik ken nauwelijks iemand van mijn leeftijd die nog een aansluiting heeft. Hoewel KPN vorig jaar nog 2,5 miljoen huishoudens bediende, lijkt hun core business dezelfde richting als de papieren post op te gaan. Met een internetverbinding en Skype is wereldwijd ‘bellen’ immers gratis. Daarbij mag men jongeren er dan van betichten onzorgvuldig met hun (online) privacy om te gaan, in het telefoonboek zijn ze niet meer te vinden, en ze zullen dus ook minder snel rond etenstijd gebeld worden met een leuke aanbieding van een postorderbedrijf. Daarom: zolang er op een telefoon die rinkelt tijdens een onderwijsgroep nog steeds de sanctie van vlaai staat, zal het volgens mij wel loslopen.

 

 

Jeroen Postma

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)