Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een slet in hogere kringen

Film: Anna Karenina

Het verhaal: Rusland, 1874. De levenslustige Anna (Keira Knightley) voelt zich gevangen in haar liefdeloze huwelijk met de hooggeplaatste ambtenaar Alexei Karenin (Jude Law). Dwars tegen alle sociale conventies in begint Anna een gepassioneerde affaire met graaf Vronsky, met tragische gevolgen. Gebaseerd op het boek van Tolstoj (voor de jongere lezers: een soort 19e-eeuws Vijftig Tinten Grijs, maar dan zonder love balls en bondagetouw).

952 pagina’s gereduceerd tot een film van twee uur. Tel uit je tijdwinst, want:

- Joe Wright liet met zijn eerdere films (Atonement, Pride & Prejudice) de overeenkomst tussen boekverfilmingen en muziekcovers zien: als je te dicht bij het origineel blijft, wordt het nooit meer dan braaf en degelijk. Onverwacht neemt Wright in Anna Karenina meer risico. Zijn grootste trouvaille is de keuze om de film vrijwel volledig te situeren in een oud theater. Wright past Brechts verfremdungstheorie toe: het decor wordt voor de ogen van de kijker gewisseld, acteurs staan backstage tussen de rekwisieten. Wright benadrukt hiermee een belangrijk thema uit het boek: de sociale bijeenkomsten van de aristocratie zijn een vorm van theater, waarbij iedereen zijn tekst dient te kennen. Op improvisatie staan zware sancties, zoals Anna Karenina zal ondervinden.

- Een dikke pluim voor de Belgische choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, die van de balscène waarin Anna en Vronsky elkaar ontmoeten een zinderend hoogtepunt maakt.

- Keira Knightley bevestigt haar status als tsarina van het kostuumdrama.

Het is lang wachten op de trein, want:

- De keuze voor Aaron Taylor-Johnson blijkt een castingblunder van jewelste. Je kunt je moeilijk voorstellen dat de ravissante Anna verleid zou kunnen worden door Vronsky, wiens bleke uiterlijk het midden houdt tussen een geblondeerde koningspoedel en een Victoriaanse dandy met een vlassig snorretje. Al met al is hij net zo begerenswaardig als die malle parade van lullo’s op de achterkant van Observant.

- Een roman van duizend pagina’s laat zich niet ongestraft tot een film van twee uur reduceren. De subplots die om de centrale liefdesaffaire heendraaien, worden afgeraffeld.

Het salomonsoordeel: Een dappere, visueel overdonderende adaptatie van Tolstojs roman, die echter te afstandelijk is om ook het hart te veroveren.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)