Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Nee, niet het college van decanen

Film: Seven Psychopaths

Het verhaal: Scenarioschrijver Marty (Colin Farrell) worstelt met de drank en met een writer’s block. Zijn nieuwe filmscript is nog niet verder gevorderd dan de titel: Seven Psychopaths. Gelukkig is hij bevriend met Billy (Sam Rockwell), een halvegare acteur die bijklust als hondenontvoerder en bovendien over een goed psychopatennetwerk beschikt. De boel loopt uit de hand als Marty betrokken raakt bij de ontvoering van de geliefde shih tzu van de psychopathische gangster Charlie (Woody Harrelson). Aan inspiratie voor zijn script heeft Marty al snel geen gebrek meer…

Plezier met psychopaten, want:

- De Ierse theaterschrijver Martin McDonagh debuteerde als filmmaker met In Bruges, een ironische misdaadkomedie uit de Tarantinoschool. Het was het soort film waarvan jongens (vrouwen doen dat gelukkig nooit) talloze citaten uit het hoofd leerden en te pas en te onpas debiteerden. Wie verlegen zit om nieuwe quotes komt met Seven Psychopaths ruimschoots aan zijn trekken: de dialogen zijn scherp, snedig en duivels grappig.

- Seven Psychopaths is voor de misdaadkomedie wat Scream is voor de slasherfilm: een (post)postmoderne, van ironie doordrenkte deconstructie van de wetten van het genre.

- Seven Psychopaths is gezegend met een heuse psychopatendroomcast, met fraaie bijrollen voor culthelden als Tom Waits en Harry Dean Stanton. Maar de show wordt gestolen door Christopher Walken, een acteur die zelfs aan de allerslechtste pulpdialogen een zweem van literaire klasse kan meegeven.

Koop liever een royale with cheese, want:

- De eerste helft van Seven Psychopaths dendert verrukkelijk voorbij, maar daarna raakt de film hopeloos verstrikt in zijn eigen meta-aanpak.

- In toprestaurants is het al enige jaren een trend: deconstructie. In plaats van een lekkere tiramisu serveer je een hoopje cacaopoeder, een paar lange vingers, een bakje mascarpone en wat koffie met likeur. Treurigstemmende onnozelheid van chefs die hun gebrek aan inspiratie niet kunnen verhullen. En eigenlijk geldt dat ook wel een beetje voor McDonagh, die zelf ook schoon genoeg heeft van postmoderne misdaadkomedies met kwebbelende gangsters, maar niet weet hoe het verder moet.

Het salomonsoordeel: Liefhebbers van In Bruges hebben er met deze intelligente pastiche van de postmoderne misdaadfilm een nieuwe favoriete film bij.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)