Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Mijn empathisch vermogen is gegroeid”

“Mijn empathisch vermogen is gegroeid”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Eric Klekamp (1953, Nijmegen)

Directeur facilitaire dienst

Getrouwd met Ina; dochter Lisanne (23) en zoon Stijn (21)

Woont in Bemelen

 

Ik houd van fietsen maar ik kan niet sturen. Ja, ik houd van fietsen en dat sturen, tja, dat kan wel kloppen, in die zin dat ik heel regelmatig onderuit ga. Ik heb drie keer een sleutelbeen gebroken. Maar nee, feitelijk klopt het niet, ik kan heel snel dalen en daar moet je echt goed voor kunnen sturen. Vroeger ging ik met een vriend in de Alpen en Pyreneeën fietsen; hij was altijd sneller boven maar ik weer sneller beneden. Ik deed ook wel eens een hand op de rug en de andere op mijn stuur, voor de aerodynamica. Zo ben ik ooit de Galibier afgegaan. Ik heb eens 75 km per uur geklokt. Outsourcen is mijn hobby. Nee, zeker geen hobby, god, heb ik zo’n imago? Het is ook geen doel. Mij gaat het erom de bedrijfsvoering te verbeteren, te professionaliseren, meer innovatiekracht binnen te halen. Wat is je kerntaak als facilitaire dienst? Dat is dus niet catering, en ook niet de huisvesting van buitenlandse studenten via het Guesthouse. En goedkoop is niet het doorslaggevende argument.  Ik eet graag in de mensa. Heel zelden, soms met collega’s uit het land. Het is wel eens zwaar tegengevallen. Maar het was ook wel eens goed.  Albronkoffie komt er bij mij thuis niet in. Haha, nee, thuis hebben we andere koffie. Ik weet dat er kritiek op is, in het begin was het zelfs dramatisch, nu is het beter maar nog niet wat het moet zijn. De tevredenheid van de klanten is volgens het contract met Albron maatgevend, die meten we en daar sturen we op.  Als mijn haar maar goed zit.   Daar heb ik nou echt niets mee, met een opgepoetste buitenkant. Die salesmanagers in die bedrijven, in een blauw pak en met een dikke Audi A6; ik zou er doodongelukkig van worden. Wij hebben een Fiat Punto Evo. Maar in mijn eerste baan zat die sfeer wel een beetje. Ik ging op mijn 17e naar de Hotelschool in Maastricht, daarna in militaire dienst en vervolgens werd ik aangenomen bij het Crest-hotel in Born. Op mijn 26e was ik directeur. Het gaat daar veel meer om glamour dan hier. Wat dat betreft past de UM beter bij me.  Mijn wieg stond in een villa. Welnee, op een bovenwoning in Nijmegen. Daarna verhuisden we naar Velp, dat is wel een villadorp maar mijn vader had een damesmodezaak, voor oudere dames, en dat was geen vetpot. Ik heb nooit begrepen waarom hij dat vak koos, heel veel gevoel voor mode had hij eerlijk gezegd niet.     Mijn medewerkers dragen me op handen. Nee, dat zou te erg zijn, ik ben geen god hoor. Je kunt geen allemansvriend zijn, er worden dingen van je verwacht waar niet iedereen zich achter schaart. En je moet ook slechtnieuwsgesprekken kunnen voeren, daar moet je niet bang voor zijn. Een peoplemanager ben ik in die zin dat ik coachend leiding geef aan mijn afdelingshoofden. De afgelopen jaren is mijn empathisch vermogen gegroeid. Dat was niet groot, zoiets leer je. Ik word wel gerespecteerd, denk ik, maar het beeld van mij zal divers zijn.   Ik ben niet zo’n goeie vader. Nou, ik ben niet zo’n type dat elke dag met zijn kinderen rondsjouwt. Ik ben geen familieman. Maar ik maak me er wel druk over of ze een goede basis krijgen, dus in die zin ben ik weer wel een goede vader.  Mijn vrouw vindt het vervelend als ik …  me te druk maak over het reilen en zeilen van de kinderen. Onze dochter is het huis uit, onze zoon studeert in Eindhoven maar woont nog thuis. Dat is zijn beslissing, het ‘hotel’ thuis vindt hij prettig. Ik heb wel eens woorden met hem, ruzie is te veel gezegd, over zijn opleiding en de discipline die daarbij hoort, over rommel die rondslingert.  Als ik één ding bij de UM mag veranderen…   is dat wel dat we hier veel consequenter worden. Er wordt hier besloten om Athena-desktop in te voeren, op de hele universiteit, en dan zijn er wat faculteiten die zeggen: daar doen we niet aan mee en dan gebeurt het dus niet. Dan denk ik bij mezelf: bij Vodafone doen ze die dingen toch anders! Kijk, het spanningsveld tussen centraal, het college en de diensten, en decentraal, de faculteiten, is goed, maar je moet wel een balans vinden. Ik verkoop al mijn boeken via Bol.com.  Hoezo dat? Kun je dat vinden als je mij googlet? Nou, dit waren managementboeken, ik heb een master facility management gedaan, tweeëneenhalf jaar, is allang achter de rug. Ik vond het nodig toen de facilitaire dienst werd uitgebreid met de dienst huisvesting. Ik heb er veel aan gehad, je gebruikt je hersens op een andere manier; het klinkt arrogant maar je gaat naar een wat hoger denkniveau. Dat is niet onopgemerkt gebleven. Bij de UM viel ’t op dat ik anders tegen dingen aankeek.  Van mijn vrouw moet ik naar Boer zoekt Vrouw kijken.  Ik moet niks, maar ik doe het wel. Die onbeholpenheid is mooi om te zien, hoe mensen onder het oog van de camera hun hart laten spreken. Verder kijk ik naar het Journaal en soms Pauw&Witteman. Lezen doe ik niet, nooit, behalve vakliteratuur dan. Op de havo moest het, ik vond het vreselijk. Ik probeer wel eens een boek van Ina, die leest altijd, en ik moet het toch ook kunnen? In de vakantie was het Heleen van Rooyen, maar ik ben meteen de verhaallijn kwijt. Bij tv-series heb ik dat ook. Ik ga liever het gras maaien dan dat ik een boek lees. Of een mooi gerecht koken.

 

 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)