Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Verschroming als voornaamste 'mankem'

Vorige week kon ik met voldoening vaststellen dat de Nederlanders niet geheel zijn vervallen tot ruw en kwetsend taalgebruik. Velen pogen zich nog steeds netjes en met ontsporende beeldspraken uit te drukken. Zo maakte ik melding van voetbaltrainers die spelers ‘op de korrel houden’, van prijs winnende huisvrouwen die ‘niet kunnen popelen’ en van vlotte radiojournalisten die langzaam de ‘verkiezingskoorts in de lucht zien hangen’.

Vandaag blijk ik niet de enige stukjesschrijver te zijn die zich aangenaam verbaasd toont over landgenoten die zich deftiger voordoen dan nodig. Op de radio hoorde Ewoud Sanders een man, in wiens bedrijf het een zootje was, zeggen: “Ik had het moeten opruimen, maar dat heb ik verschroomd.” Sanders legt in zijn wekelijkse Woordhoek in de NRC uit dat het woordenboek verschromen een historisch werkwoord noemt. In de zeventiende eeuw betekent het verbijsterd zijn of terugdeinzen. Merkwaardig genoeg wordt het woord nog vaak gebruikt: in gedichten, in folders, en kennelijk ook door praters voor de radio. Er zijn verscheidene betekenissen: van de oorspronkelijke verbijstering tot en met gewoon niet doen. In foldertaal is verschromen een verdeftiging van: schroom niet of aarzel niet. Ik verschroom te betreuren dat ik het woord bij mijn luisteren naar radio en TV heb gemist.

Ik kan u echter wel een succesje mijnerzijds melden. Ewoud Sanders herstelt een woord in oude glorie. Ik stel u een nieuw woord voor met de schoonheid van de eenvoud. Met een half oor luisterde ik naar een interview van een sportverslaggever met een atleet die niet of net niet gewonnen had. Hij was vroeger, kort geleden of binnenkort ernstig geblesseerd geweest. Ook zijn schoenen waren niet wat ze geweest waren. Kortom, er ging heel wat door hem heen. Door het gezever verslapte mijn aandacht tot hij eindigde met de vaststelling dat één element uit het hele verhaal zijn voornaamste ‘mankem’ was. Net als Ewoud Sanders kan ik niet precies de zin herhalen. Pas wanneer het delict gepleegd wordt, schrik je op. Ik vind het een vondst. Geen manco, dat klinkt zo zwaar. Geen mankement, dat doet denken aan invaliditeit. Gewoon, kort en krachtig: ‘dat is mijn mankem’.

 

Hans Philipsen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)