Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

A Nice Message

A Nice Message

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ach lezer, wat heb ik op mijn ziel gekregen na het vorige stukje. Waarom ik toch zo onheus was, dat ik er niks van begrepen had, enzovoort. Brief na brief, mail na mail. Het ging over het motto van de diesviering, Inviting Excellence. Dat had ik afgedaan als teken van valse bescheidenheid, zo van: kijk ons eens nederig zijn maar ondertussen nodigen we wel wetenschappelijke toppers uit en die zouden natuurlijk nooit komen als we zelf niet zo fantastisch waren! Fout, kreeg ik te horen, het gaat om serieuze, authentieke bescheidenheid. Het meest hartverscheurend was nog wel het telefoontje dat ik van het hoofd Fijne Berichten ontving. In tranen was ze. Want zij had die leus juist helemaal niet verzonnen, zij was er toe gedwongen zoals ze tegenwoordig tot zo véél gedwongen werd. Ze mocht zich nooit meer lekker laten gaan, nooit meer eens vol op het orgel. Het nieuwe bewind hè, van die twee buitenlanders, de Belgogermaanse kongsi die nu de Berg bestiert, lui die een beetje rond hebben gekeken en die – hoe komen ze erbij? - vinden dat deze universiteit meer van de wereld te leren heeft dan andersom.

Vroeger, ja vroeger, onder koning Jozef, toen hadden ze met z’n tweetjes heerlijke avonden in Bunde beleefd, alles in het nette natuurlijk maar er was die zielsverwantschap, dat soulmate-achtige, waardoor de een maar een half woord hoefde te zeggen of de ander vulde het al aan. “Waartoe zijn wij op aarde?” piepte Jo dan uitgelaten vanaf de balustrade in zijn bibliotheek. “Om kond te doen van onze grote waarde!” kraaide Jeanine semi-plechtig terug. “Leiden, Groningen, Utricht?”, riep Jo dan weer. “Harvard, Princeton, Máástricht!” Dat ‘Utricht’ was een dichterlijke verbastering door Jo, dat deed hij wel vaker, dat maakte haar het rijmen gemakkelijk, ze moest er altijd zó om lachen want hij trok dan een gek scheef bekkie dat haar diep vertederde. Nou, met die vertedering was het tegenwoordig wel uit hoor. Jo kon ze nog wel eens op schoot trekken als hij een beetje down was wanneer een plannetje niet doorging, dan troostte ze hem met een persberichtje over alweer een unieke prestatie van de UM, dat professor zus of zo op de kermis àlle blikjes had weten om te gooien en dat dat in academisch Nederland nog nóóit vertoond was. Het is maar een voorbeeld.

Maar Germanicus op schoot trekken? Ze hapte naar adem bij de gedachte alleen al. Bovendien, die hoeft helemaal niet getroost te worden als er weer een plannetje mislukt want eerlijk is eerlijk, voor plannen en zeker voor de betere plannen moest je toch echt bij het Brein van Bunde zijn. Ja, nu was er natuurlijk de Belsj, ook eentje van de ideetjes maar die hoorde zij tegenwoordig als laatste. Als iedereen het al wist! Hoe kon je dan in godsnaam een fatsoenlijke perscampagne opzetten? Dat van die 25 duizend studenten, dat had zij toch echt beter in de markt weten te zetten hoor.

Ze snikte. Gefnuikt, voelde ze zich, miskend, beknot in haar professionaliteit. Wie kon als geen ander de zon laten schijnen in de regionale bladen met optimistische UM-nieuwtjes? Wie anders dan zij durfde de resultaten van een ‘door H.J. Heinz gesteund’ promotieonderzoek over de heilzame werking van tomatenketchup naar buiten te brengen? Nou?

“En daarom Albert, gooi ik de handdoek in de ring. Ik geef er de brui aan. Ik vertrek. Naar het buitenland. Waar ze nog wel oog hebben voor de toegevoegde waarde van een Fijn Bericht. Waar ze een Nice Message nog appreciëren. Ze zoeken het hier maar uit. Tabé.”

 

Uw roddelkont, Albert Bergbroeder

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)