Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

IJdelheid

IJdelheid is een zonde. Ik heb er een tijdje over nagedacht maar ik ben er nog niet uit waarom. Het valt me wel op dat veel wijze mensen wars van uiterlijk vertoon zijn. Hoewel dat volgens mij vooral een houding is. Als je echt veel boeken leest draag je geen Dolce & Gabbanabroek en Armanihemd. Die beschilderde popjes en strak gestylede mannen, het heeft op het eerste gezicht eigenlijk ook wel wat oppervlakkigs. Je hebt met je uiterlijk misschien toch iets te compenseren wat je aan de binnenkant ontbeert. Andere kant: waarom niet. Met een klein beetje moeite maak je er toch een smakelijker plaatje van. Prettiger voor iedereen die ernaar moet kijken. In een volle bus waar ik er bij de laatste halte pas uit mag zit ik niet te wachten op een ongewassen dichter naast me. Dan liever de stokoude maar nog lekker frisse plastic Marijke Helwegen op m’n schoot.

Haar plastische trucjes, ik was er nooit zo van. Maar ik ga er toch ook aan beginnen, oppervlakkig of niet. Ik wilde geen beugel toen ik twaalf was. Elk schoolfeest weer moesten er minstens vijf tongende stelletjes door de conciërge uit elkaar worden gewrikt. Dat nooit, dacht ik. Maar met een getrokken tand en twee kronen kon de tandarts er ook een kunstwerkje van maken. De tandarts bleek een prutser en ik loop sindsdien met twee inmiddels bijna zwarte, gebarsten kronen van papier-maché, en een hoogst irritant gat in m’n bek over straat. Dit drama speelt zich af rondom de voorste vier tanden. In het zicht dus. Geen mens die het opvalt, maar ik wil een smetteloos gebit. Belangrijk als je te vaak in de spiegel kijkt. IJdel, kan het niet helpen.

Zoals het een goede esthetisch tandarts betaamt werkte de man me afgelopen week zijn kliniekje uit met het idee dat ik de lelijkste smoel van Nederland heb, en met een vijf pagina’s tellend plan onder mijn arm. Er wordt hier en daar wat tandvlees verwijderd, voor de symmetrie. Weer twee nieuwe tanden, nu van porselein. Bleekjes waar nodig. Spleetjes dicht, en met een knap staaltje optisch bedrog en nog meer porselein ook dat oneindige gat dicht. Dit alles onder het halfzachte motto: ‘Het zijn toch je tanden.’ Over een maand of drie heb ik net zo’n onnatuurlijk orthodontistensmoelwerk als de rest van mijn generatie. Ik schaam me eigenlijk bij voorbaat al, en denk niet dat ik daarna ooit nog durf te lachen. Maar wie mooi wil zijn moet lijden. Pijn zal het gelukkig niet doen.

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)