Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Voor de eerste keer

Voor de eerste keer

Photographer:Fotograaf: Jaap Reedijk

Oud-student en cabaretièr Micha Wertheim in Bonbonnière

Ook Micha Wertheim is klein begonnen. Tijdens zijn studie cultuurwetenschappen in Maastricht, eind jaren negentig, schreef hij columns en feuilletons op de achterpagina van Observant. En hij trad op, als goochelaar. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een gevierd cabaretier. Over anderhalve week keert hij met zijn jongste voorstelling terug naar La Bonbonnière, het Maastrichtse theater waar hij voor het eerst op de planken stond. Hieronder beschrijft hij die eerste keer.

Het uitmaken vlak voor iemands verjaardag leek mij harteloos. Daarom had ik het uitgemaakt op haar verjaardag. Of eigenlijk moet ik zeggen, vlak er na. We waren eerst gezellig uit eten geweest en de cadeautjes die ik haar had gegeven lagen uitgepakt op tafel toen ik het niet langer voor mij kon houden dat ik het na drie jaar niet meer zag zitten tussen ons. Wat volgde was de gebruikelijke cocktail van huilen, woede, spijt en verdriet. Bij mij, als uitmaker, aangevuld met een flinke scheut opluchting.

In de dagen er na liep ik verdwaasd door de stad. Ik had mijzelf er van overtuigd dat ze nu ieder moment een einde aan haar leven zou maken. De gedachte dat ik verantwoordelijk was voor haar vroegtijdige dood was genoeg om steeds weer in snikken uit te barsten. Achteraf moet ik toegeven dat ik een beetje beledigd was dat ze niet eens een poging heeft gedaan.

Ik was dus in de war. Ik had mijn afstudeerscriptie bijna af, de toekomst lag voor mij open, en ik wist in het geheel niet wat ik daar mee aan moest. In die toestand van totale richtingloosheid moet ik het briefje hebben zien hangen:

“Gezocht: artiesten die mee willen werken aan een sprankelende revue in het binnenkort opnieuw te heropenen theater La Bonbonnière.”

Voor ik was gaan studeren had ik lang geaarzeld of ik niet naar de kleinkunstacademie wilde. En ik had een keer geprobeerd mee te doen in een toneelstuk van Alles is Drama. Bij de auditie moest ik spelen dat ik de man tegenkwam die mijn kinderen misbruikt en vermoord had. Mijn tegenspeler riep: “Ik heb het niet gedaan ik heb het niet gedaan!” waarop ik alleen maar kon reageren met: “O sorry meneer, dan heb ik mij vergist.” Hij werd wel aangenomen. Ik niet.

 

Glitterpak

Verder dan een bijbaantje als kindergoochelaar was ik niet gekomen. Met de hoge hoed die ik van mijn opa had geërfd en een koffertje vol trucs trok ik langs kinderfeestjes. Tot ik op een dag een jongetje “o, niet weer die goochelaar” hoorde verzuchten.

Met mijn hoge hoed meldde ik mij bij de auditie voor de sprankelende revue die La Bonne Nuit zou gaan heten. Ik raakte aan de praat met een beeldschone pikzwarte dame die een extravagant glitterpak droeg. Toen ze uit ons zweetkamertje vertrok om haar auditie te doen wenste ik haar veel plezier, al wist ik niet precies waarmee. Er klonk luide muziek, en toen ze terug kwam was ze naakt. Terwijl ze haar string weer aantrok vertelde ze dat de jury erg onder de indruk was geweest van haar act.

Daarna was ik aan de beurt. Achter een tafel zaten drie mensen. Meneer Joosten, de nieuwe uitbater van La Bonbonnière: een dikke man met sigaar in de mond. Ester die de productie deed. En Ivo, mager en in het zwart gekleed met een dun sjaaltje om zijn nek waaruit ik kon opmaken dat hij de regisseur was.

Terwijl ik een glitterbal liet zweven besefte ik dat ik helemaal niets had voorbereid met muziek. Dus begon ik als een gek een verhaal te verzinnen over hoe ik deze truc geleerd had van Hans Kazan, wat een artiestennaam was want hij heette eigenlijk Peter Kazan. 

Nadat de bal weer geland was klonk het beleefde applaus van drie mensen in een veel te grote ruimte. Op weg naar buiten stootte ik mijn voorhoofd tegen de zware eiken deur. Het litteken zit er nog.

 

Barman

Een week later begonnen de repetities. De stripdanseres was niet aangenomen. Wel was er een jazzband onder leiding van Glenn Corneille, een jazzpianist die zijn zwarte haar strak achterover kamde. Later hoorde ik op RTL Boulevard zijn naam zo nu en dan voorbij komen. Zijn carrière zat in de lift, tot Albert Verlinde de kijkers op een dag vertelde dat Glenn was verongelukt.

Behalve de band was er een barman die La Bonne Nuit zou presenteren. Een gezette Limburger die zo veel moeite had om zijn teksten te onthouden dat Ivo al snel besloot hem zogenaamd de krant te laten lezen. In die krant kon dan met grote letters zijn tekst worden geplakt. Verder was er een act met rolschaatsen, en een schaars geklede nachtclubzangeres. De bediening was in handen van acht beeldschone studentes van de toneelacademie. Maar het meest indrukwekkende van alles was toch wel de zaal, één van de mooiste van het land. Twee balkons, loges, een schitterend plafond met kroonluchter en dat alles in een verrassende combinatie van pastelgroen met donkerrood.

Ivo had besloten dat ik mijn goocheltruc mocht doen op voorwaarde dat ik niet zou praten. De bal zou zweven op de muziek van band.

De kleedkamer deelde ik met de toneelacademiestudentes. Tijdens hun opleiding hadden ze hun schaamte overwonnen. Naakt dansten ze om mij heen. Dat ik geen indruk op ze kon maken met mijn vliegende glitterbal stond buiten kijf. Om de situatie niet nog pijnlijker te maken wendde ik beleefd mijn hoofd af als er weer twee perfecte tietjes langs huppelden. Maar waar ik ook keek, overal hingen spiegels waarop ik mijzelf terug zag, omringd door vrouwelijk schoon en met een hoge hoed op mijn hoofd.

 

Bezemkast

Het publiek bestond de eerste avond uit genodigden die aan ronde tafeltjes champagne dronken. Bij wijze van geld had meneer Joosten muntjes laten maken met daarop zijn eigen afbeelding. Die muntjes moesten ze bij binnenkomst kopen.

Behalve champagne waren er verse oesters en toastjes met kaviaar. Meneer Joosten keek tevreden toe. Bij zijn Bonne Nuit zouden de Folies Bergères en de Moulin Rouge bleek afsteken.

Van de voorstelling zelf heb ik veel gemist. In de pauze moest ik met mijn kaartspel langs de tafels om trucjes te doen. De rest van de tijd stond ik in de coulissen te wachten tot de barman mijn naam voor zou lezen van het briefje aan de binnenkant van zijn krant. Toen Glenn met de band Popcorn begon te spelen mocht ik op. Mijn act duurde vier minuten, en pas helemaal aan het einde viel de bal op de grond. Het ging zo snel dat niemand het stokje gezien zal hebben waarmee ik de bal liet zweven. Ik vermoed zelfs dat mensen dachten dat het erbij hoorde. Een aandoenlijk nummer over een jongen met de hoed van zijn opa die een goocheltruc doet die mislukt.

Na afloop nam meneer Joosten mij mee naar een bezemkast. Daar stopte hij de sigaar tussen zijn lippen en haalde vijftig gulden uit zijn portemonnee. Belastingtechnisch was dit voor ons allebei het handigste, verzekerde hij mij.

 

Topless

Drie weken later was er weer een Bonne Nuit, maar nu zonder genodigden. De zaal bleef akelig leeg en dus werden er op het laatste moment driftig vrijkaarten weggegeven. Opnieuw stond ik met mijn hoge hoed tussen de naakte studentes te wachten tot we zouden beginnen. Dit keer kwam Ivo woedend binnen om te vertellen dat hij een paar wijzigingen had willen aanbrengen maar dat meneer Joosten het daar niet mee eens was.

Bij de derde voorstelling had Ivo om artistieke redenen zijn ontslag ingediend. Meneer Joosten gaf de kledingjuffrouw meteen opdracht de rokjes van de toneelmeisjes een stuk korter te maken zodat ze meer been konden laten zien. Er kwam namelijk iemand van de tv. De Tros ging een speciale uitzending maken over uitgaan in Limburg en dit was het moment om La Bonne Nuit op de kaart te zetten. De nachtclubzangeres kreeg het dringende verzoek om haar nummers topless te zingen. Tot mijn verbazing stemde ze daar mee in. Zonder regisseur Ivo kon meneer Joosten eindelijk alle remmen losgooien.

 

Toen we ons drie weken later melden voor de vierde aflevering van La Bonne Nuit hing er een briefje aan de deur waar ik eerder mijn hoofd nog tegen had gestoten. Wegens gebrek aan belangstelling waren alle voorstellingen tot nader order afgelast.

 

Micha Wertheim

Micha Wertheim Voor de Zoveelste Keer. Dinsdag 3 mei, theater La Bonbonnière.

Entree 15 euro, studenten kunnen voor 9,50 naar binnen, aanvang 20.30 uur

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)