Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben mijn identiteit kwijt”

Of ze mocht komen praten, Greetje, masterstudent in het een of ander. “Truusje, ik ben dus nu al 22 en ik heb nog steeds niet het idee dat ik weet wie ik ben. Ik heb al van alles geprobeerd maar mijn identiteit heb ik niet gevonden. Als ik heel somber ben vraag ik me zelfs af of ik wel een identiteit heb. Ik kan echt niet verder zo.”

Het was allemaal niet van vandaag of gisteren. Greetje was een tikje onzeker van de middelbare school gekomen: “Ja, nou ja, ik was redelijk op school, niet heel goed, en ik ben ook niet heel knap dus van vriendjes is het niet gekomen. Daar had ik wel verdriet van, er waren vriendinnen die ze bij bosjes versleten, die zouden er wel eens eentje aan me over doen zeiden ze dan maar ja, dat kwam er natuurlijk nooit van en ik had het ook niet gewild geloof ik. Nu ik er over nadenk, er was toen ik 16 was wel een jongen die me probeerde te versieren op een feestje en ik vond hem best leuk maar ik dacht steeds: wil hij me nou echt of is het omdat de andere meisjes op zijn? Dat durfde ik dan weer niet te vragen terwijl het wel de hele tijd in mijn hoofd rondspookte. Dus erg enthousiast was ik niet en toen vond hij me frigide en ging hij in een hoekje zitten mokken. Later heb ik nog eens met iemand gezoend maar dat je verliefd bent en zo, dat voelde ik niet.”

Eenmaal in Maastricht nam ze zich voor dat het roer om moest. Ze ging vol de Inkom in, had altijd het hoogste woord en drinken, zeg maar zuipen, ging haar makkelijk af. Ze werd lid van een damesdispuut met een beetje brallerige meiden, precies zoals ze zich zelf in die periode opstelde. En die gingen weer om met brallerige jongens en ja, daar had ze er een stelletje van versleten.

“Was dat leuk”, vroeg ik. “Nee Truusje, het was helemaal niet leuk. Ik liet ze nooit bij me slapen want als het gebeurd was wilde ik alleen zijn. Ik voelde me als de krant van gisteren, erna. Niet dat ik die jongens iets kwalijk nam, ik nam het mezelf kwalijk dat ik me zo liet gaan.”

Na een tijdje was ze ermee gestopt, met dat gedrag. “Ik had niet de indruk dat ìk het was die daar op de bar carnavalsliedjes stond te blèren, snap je?”

Ze gooide opnieuw het roer om. Uit het dispuut gestapt, lid geworden van een clubje dat buitenlandse studenten helpt, vaste bezoeker van de Tafelstraat geworden, daar diepe gesprekken gevoerd en ook nog Tibetaans leren dansen. “En toch had ik nooit het gevoel: dit is het.”

Nu zat ze dan hier. Ik keek naar haar. Ze zat een beetje opgevouwen in de leunstoel en ze voelde zich niksig, zei ze. Ze had genoeg van de zoektocht naar haar eigen ik, genoeg van de rollen die ze speelde. Wat kon ik doen?

“Greetje”, zei ik, “je kunt zoeken tot je een ons weegt, je identiteit zal je niet vinden. Want die is er niet. Bij jou niet, bij niemand niet. Allemaal kletskoek, dat op zoek gaan naar jezelf. Waarom? Omdat je jezelf al bènt, gewoon zoals je hier zit, een meisje dat op zoek is. Punt. En dat dan denkt van: is dit nou alles? Die een beetje wanhopig wordt. Zo zit je in elkaar, en zo zijn er duizenden, miljoenen. Er is maar één remedie: stop met zoeken. Leef je leven zoals het komt. Want je vindt pas als je niet meer zoekt.”

Greetje keek me met grote ogen aan. “Goh Truusje, wat ben jij wijs!”, stamelde ze na een korte stilte vol bewondering. En ja, ik was zelf ook best tevreden dat ik precies de juiste toon had weten te raken. Het was inmiddels half zes. Beiden verlieten we opgelucht het pand.  

Een mooie Pasen allemaal!

 

Truusje Tintemans

Vragen, problemen? Truustint@gmail.com

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)