Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Quarterlife (2)

De hele crux van die quarterlife crisis is de confrontatie van je zelfbeeld, het idee dat jij de grote belofte bent, met de realiteit. De combinatie van torenhoge verwachtingen en verlammende twijfels over je eigen kunnen. Iedereen, dat denk ik tenminste, heeft toch in zekere zin het gevoel dat hij de hoofdrol speelt in de film over zijn leven. Ik ben bijzonder, en voorbestemd grote, mooie en belangrijke dingen te gaan doen. Geen beslissingen nemen houdt dat zelfbeeld intact. Ik ben toch de held van het verhaal? Of op zijn minst de sidekick met sterke teksten? Maar wat als dat niet zo is? Dat je inderdaad gedoemd bent tot de grijze middelmaat? Jezus, fuck dat.

“Geachte heer Postma, tot onze spijt moeten we u berichten dat u niet wordt uitgenodigd voor deelname aan de verdere selectieprocedure.” We hebben u immers anderhalve maand aan het lijntje gehouden, u door allerhande hoepels laten springen, en u gedwongen vriendelijk en professioneel te blijven terwijl u met de grootste clown van Randstad die we konden vinden moest praten, maar hier eindigt het avontuur. Dacht u werkelijk dat u speciaal was? Dat we uw skillset niet elders konden vinden, en dan beter, scherper en soepeler? Dat dit de eerste en enige functie leek die u op het lijf geschreven was, daar hebben wij bepááld geen boodschap aan.

“Meurs HRM werving en selectie, met Renate.” Of mevrouw wat feedback voor me heeft? “Tja, we waren erg onder de indruk van de kwaliteit van de kandidaten, het was een beetje een luxeprobleem.” Daar heb ik dus precies geen flikker aan. Je was een nummer, men kan zich je nu al niet meer herinneren.

Wat het vreemde is? Het is best zuur, maar zo kut voel ik me er niet onder. Ik was niet besluiteloos, heb niet gedrenteld. Ik nam een beslissing, en die had een consequentie. Ik heb mijn best gedaan, gefaald, en ik sta weer op om het nog een keer te proberen. Gecombineerd met de verloskunde-‘studente’ die ik dit weekend binnen tien minuten vanuit de kroeg naar een slaapkamer manoeuvreerde, was dit misschien wel gewoon wat ik nodig had. Wachten jullie maar. I’m back, baby.

 

Jeroen Postma

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)