Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vrolijke coming out in Mine Vaganti

Een coming-out komedie: overspannen reacties van de familie, strakke onderbroekjes en mannen die zoetsappige liedjes zingen. De nieuwe film van Ferzan Ozpetek heeft het allemaal. In Mine Vaganti reist Tommaso naar Lecce, waar zijn familie een pastafabriek runt. Hij zal daar eindelijk zijn geheimen opbiechten: hij wil het familiebedrijf niet overnemen maar schrijver worden, en hij is homo. Vooral dat laatste zal een flinke klap zijn voor de familie, voorspelt hij. En inderdaad, de aankondiging dat zijn zoon op mannen valt bezorgt Tommaso’s vader een hartaanval. Alleen is de zoon in kwestie niet Tommaso, maar zijn oudere broer Antonio die hem net voor is. Antonio verdwijnt, Tommaso moet de zaken waarnemen en besluit nog maar even zijn mond te houden. Tot overmaat van ramp komen zijn vrienden uit Rome op bezoek; vier vrolijke jongens, onder wie zijn partner Marco. Terwijl vader zich verheugt over de stoere mannen, is het voor de kijker al snel duidelijk: nichteriger dan deze figuren kan het haast niet.

Ozpetek schuwt de clichés over homo’s en traditionele Italianen niet. Zo vraagt Tommaso’s moeder zich af of ‘het’ niet kan worden ‘genezen’. Natuurlijk rijst met twee broers de vraag of homoseksualiteit erfelijk is. De familie Cantone is ook ‘typisch Italiaans’: een groep kleurrijke figuren, van een aan alcohol verslaafde tante tot treurige dienstmeiden en een grootmoeder die Tommaso in alles steunt en hem vooral aanspoort gelukkig te zijn. “Mine Vaganti” betekent letterlijk “ongeleide projectielen”, en hoewel dat in eerste instantie alleen op de homo’s lijkt te slaan, blijkt langzamerhand dat de titel op iedereen wel een beetje van toepassing is.

Het knappe is dan ook de subtiliteit die naast deze (toch wel grappige) flauwigheid te vinden is - in ieder geval tot het moment waarop de vrienden uit Rome overkomen. Dit is mede te danken aan het sterke acteerwerk van onder meer hoofdrolspeler Riccardo Scamarcio en van vader Ennio Fantastichini en moeder Lunetta Savino, die gelukkig aan de valkuil van de typetjes weten te ontstijgen. Een vrolijke film.

 

Lisa Dupuy

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)