Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kiezen tussen pumps en klompen

Kiezen tussen pumps en klompen

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Josephine Dols (Eindhoven, 1964)

Wervingscoördinator bij University College (UCM), sinds juni 2012, en gemeenteraadslid voor het Maastrichtse CDA

Woont in Maastricht

Getrouwd met Olivier, en vier kinderen: Frederic (21), Martine (19, pleegdochter), Stéphanie (19) en Philippe (16)

Ik ben graag alleen.     Eeh, soms, ja, maar vaak ben ik in gezelschap. Hardlopen doe ik weleens alleen maar meestal met twee vriendinnen op zondagochtend. Dan nemen we meteen het werk en het gezin door, jazeker, tijdens het rennen. Over de Pietersberg, Cannerbos. Ik ren al sinds mijn 14e, ook wedstrijden en vroeger halve marathons.     Beste vak op de middelbare school? Gym. Negens had ik daarvoor. Sporten zit nu eenmaal in mijn systeem. Van mijn twee oma’s was de een bourgondisch van aard, ze genoot van het leven, wat ik ook bij tijd en wijle doe. En de ander was een boerin in Drenthe, die hard werkte, aanpakte, lichamelijk bezig. Dat doe ik dus ook graag. Als ik moet kiezen tussen pumps en klompen, dan kies ik de klompen. Ze staan beide in mijn kast. Ja, pumps heb ik ook vaak aan.     Wat is fatsoen? Respect hebben voor elkaar, mensen in hun waarde laten. Dat is een van mijn sterke punten, zoals ook laatst bleek in een functioneringsgesprek. En als iemand zich onhandig gedraagt, dan probeer ik te begrijpen waarom die dat doet.     Wat was de moeilijkste tijd in je leven? De periode dat mijn vader overleed. Hij was 45 en ik 17. Een hartstilstand, hij werd onwel tijdens het sporten, een paar uur later was hij dood. Een shock was dat. Het heeft zo’n 25 jaar geduurd voordat ik dat een plek kon geven. Je bent jong en duwt het in eerste instantie weg. Hij was mijn hockey-coach. Heerlijk om hem langs de lijn te horen schreeuwen: ‘Lopen Josephine!’ Hij was echt trots op me, net als ik op mijn kinderen.     Ben je gelukkig? Ja. Al gaat niet alles over rozen. Ik ben een echte weegschaal en voel me gelukkig als het leven in harmonie is, als er aandacht en zorg voor elkaar is. Ik ben niet goed in ruzie maken. Op die momenten ontbreekt de felheid. Ik trek me terug en ga erover nadenken. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst boos was.     Curry of pesto? Pesto. Ik hou van Italiaans en Frans. Mijn man is in Nederland opgevoed maar heeft de Franse nationaliteit. Ik heb hem in Tilburg leren kennen, in de universiteitsbibliotheek. Hij deed economie en ik taal en literatuurwetenschap. Hij maakte deel uit van een groep Maastrichtenaren. Inmiddels is mijn Frans vrij goed.      Mijn kinderen zijn voorbestemd voor het University College. Ik zou het ze wel gunnen maar het is een onderwijstype dat een brede focus veronderstelt. Mijn kinderen kiezen duidelijk voor vakgebieden als bedrijfskunde, pedagogische wetenschappen en people and business management. De jongste wil zijn leven lang al bioloog worden. Toen hij anderhalf was, sleepte hij al met vogelnestjes en kippeneieren. Hij is een keer gaan slapen met het ei van een fuut onder de dekens. Je hoorde het kuikentje al door de schil piepen, maar het diertje heeft het niet overleefd.     Samsom of Rutte? O help. Mag het ook Buma zijn? Ik ben een echte CDA’er, iets links van het midden. Niet van harte maar vooruit: Samsom. Ik vind economie belangrijk maar meer nog het maatschappelijk middenveld, met de verenigingen, buurtwerk, vrijwilligerswerk. Het zijn de mensen die het samen moeten doen.     Ieder zijn eigen afwijking. Ik neem in de ogen van anderen altijd te veel hooi op mijn vork. Ik werk bij het UCM, zit in de gemeenteraad, in de ledenraad van het CZ, en ben algemeen bestuurslid van de stichting Graf van Sint Servaas, die de Heiligdomsvaart organiseert. Veel hooi, maar niet te. Ik hou er juist van om dingen te combineren. Wat ik bij verzekeraar CZ leer, komt van pas in mijn raadswerk.     Verleden of toekomst? Een mooie spreuk zegt: je moet het verleden kennen om het heden te begrijpen en de toekomst te kunnen aanvaarden. Ik hou van de wortels, van de plek en het gezin waar je vandaan komt. Dat vind ik ook zo mooi aan de Heiligdomsvaart, een traditie uit de Middeleeuwen die nog steeds tot de verbeelding spreekt. Maar ook in het UCM voel je het verleden. In de 19e eeuw zat hier een weeshuis, terwijl er nu ook jongeren zitten die zich ontwikkelen en straks uitvliegen.     Hoe vaak ga je naar de kerk? Een keer of tien per jaar. Voor mij zijn dat momenten van bezinning, even stilstaan bij wat er allemaal speelt. En dankbaar zijn voor wat er allemaal op je bordje komt, niet altijd even gunstig, maar daar leer je ook weer van. Ik zit in de redactie van het parochieblaadje voor Wolder, en ik beschrijf in tweet-achtig formaat waar de evangelietekst van de komende zondag over gaat. Eerst google ik die tekst om hem te begrijpen, en dan blijkt die toch altijd betekenisvol. Bijvoorbeeld: je kunt je zorgen maken over je naasten maar je kunt daar ook in doorslaan. Je opofferen is niet de bedoeling. Op zo’n moment word ik als het ware teruggefloten. Het mag best wel wat minder, Josephine.

 

 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)