Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Paris, je t’aime

Film: Midnight in Paris

In een notendop: Nostalgische tijdreisfantasie van Woody Allen

Het verhaal: De gefrustreerde Hollywood-scenarist Gil (Owen Wilson) is samen met zijn verloofde in Parijs, op een moment dat de eerste haarscheurtjes in hun relatie al zichtbaar zijn. Als Gil ’s avonds alleen door de verlaten straten van Montmartre slentert, raakt hij op magische wijze in de jaren twintig verzeild. Hij ontmoet zijn artistieke helden: Scott Fitzgerald, Hemingway, Buñuel, Dali en talloze andere culturele iconen van weleer. Maar de meeste indruk maakt de verrukkelijke Adriana (Marion Cotillard), Picasso’s muze. Als Gil na een lange nacht weer in het hedendaagse Parijs belandt, wil hij maar één ding… terug naar de tijd van toen.

 

Stap in deze teletijdmachine, want:

- Critici die klagen dat Woody Allen zichzelf altijd herhaalt, kunnen wat mij betreft de boom in. Midnight in Paris is inderdaad ‘typisch Woody Allen’. Neurotisch hoofdpersonage? Check. Cole Porter op de soundtrack? Check. Pseudo-intellectueel gewauwel over kunst en literatuur? Check. Is dat erg? Nee! Allens film is een humoristische ode aan het Parijs van zijn dromen: een plek waar vrijzinnige meisjes de charleston dansen, terwijl de mannelijke intelligentsia goedkeurend toekijkt en de champagne rijkelijk vloeit. Tegelijkertijd steekt Allen de draak met zijn eigen nostalgie, want hij waarschuwt ons dat het gras niet groener was tijdens de Jazz Age. Check.

- De grap over de schilderijen van Matisse mag gerust in de canon van de ‘tijdreishumor’.

 

Liever Midnight in Malberg, want:

- Als je denkt dat Dali de rechtsback van Real Madrid is, Cole Porter een aan Harvard Business School verbonden hoogleraar, Hemingway een liedje van Bløf en Crillon een Franse scharrelkip, dan zul je misschien weinig plezier beleven aan Midnight in Paris.

- Charmant en amusant is de ansichtkaartenromantiek van Midnight in Paris zeker, maar eigenlijk is dat een affront, want we hebben het hier wel over Woody Allen; de man die ons tijdloze klassiekers als Annie Hall en Manhattan schonk. Misschien was vroeger niet alles beter, maar de films van Allen waren dat wel.

- De komische entree van allerhande kunstcoryfeeën uit de jaren twintig wordt op den duur een vermoeiende gimmick.

 

Mark Vluggen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)